Spinoza, Bill Clinton en Ellis’ homohaat

Spinoza, ca. 1665

Drukker van Spinoza bekend

Welke boekdrukker ging er schuil achter de valse namen en adressen op de titelpagina’s van de Tractatus theologico-politicus (1670) en de Ethica (1677) van Spinoza? Twee studenten boekwetenschap van de Universiteit van Amsterdam, Trude Dijkstra en Rindert Jagersma, hebben dit door nauwkeurig typografisch onderzoek kunnen achterhalen. Op een congres over de Radicale Verlichting in Brussel onthulden zij gisteren dat deze geruchtmakende werken zijn gedrukt door de Amsterdammer Israël de Paul (1630-1680).

De Paul, over wie verder nauwelijks iets bekend is, had zich toegelegd op het drukken van (verboden) boeken en pamfletten uit de kring van vrijdenkers rond Spinoza. Eerder werd de Amsterdamse uitgever Jan Riewertsz aangewezen als diens drukker.

De bevindingen van de studenten zijn nagezien door enkele specialisten, die er ook van zijn overtuigd dat nu eindelijk, na bijna 350 jaar, de identiteit van de anonieme drukker van Spinoza is onthuld. (ES)

Bill Clintons Top 21

De opening van een tentoonstelling in de Clinton Library in Little Rock, Arkansas was onlangs de aanleiding voor Bill Clinton om zijn lijst van favoriete boeken te presenteren. Clinton had er aan tien niet genoeg en heeft 21 boeken op zijn lijst gezet. Een rangvolgorde heeft hij niet aangebracht. Maar hij is er in geslaagd om een keurige lijst te maken waarmee hij de kool en de geit spaart.

Meest (of minst?) opvallende titel is Mijn verhaal van Hillary Clinton. Verder natuurlijk Maya Angelou, die in 1993 zijn eerste inauguratie opluisterde met een officieel gedicht. De klassieke klassieker De Meditaties van Marcus Aurelius prijkt trots op de lijst van de politicus, en ook een biografie over Lincoln, net als Max Weber (Politiek als roeping).

Opvallend is ook het grote aandeel poëzie op de lijst: T.S. Eliot, Seamus Heany en W.B. Yeats. Romans zijn er van Tom Wolfe, Gabriel García Márquez en William Styron. Boeken van David Fromkin en Carroll Quigley lijken ten grondslag te liggen aan zijn huidige liefdadigheidswerk. Een boekenlijst als beeld van Clintons Bildung dus.

Een homo is geen pandabeer

De Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis doet al tijdenlang zijn best om mensen een hekel aan hem te laten krijgen. Op Twitter probeert hij zo veel en zo groot mogelijke groepen te beledigen. Zo schreef hij over de tv-serie Glee (over een school waar de kinderen een koor oprichten): „Het idee vind ik sympathiek maar waarom heb ik elke aflevering het gevoel dat ik in een plas met HIV stap?”

Deze tweet kostte hem een uitnodiging van Gay & Lesbian Alliance Against Defamation (GLAAD). Blijkens een recente tweet heeft hij dit GLAAD nog niet vergeven. Nadat de Amerikaanse topbasketballer onlangs bekend maakte dat hij homo was, twitterde Easton Ellis deze week: „Waarom doen we alsof Collins een pandabeertje was? Waarom moet de openbare homo als een kind behandeld worden?”

„Hij haat zichzelf”, liet een woordvoerder van GLAAD weten. „Jazeker”, antwoordde Easton Ellis, „maar dat heeft niks met mijn homoseksualiteit te maken.” Wordt vervolgd.

Nieuwe A.F.Th. bij P.C. Hooft-prijs

Tijdens de uitreiking van de P.C. Hooftprijs aan A.F.Th. van der Heijden op 30 mei wordt ook zijn nieuwe roman De helleveeg gepresenteerd. Hierin keert A.F.Th. terug naar het decor en de personages van zijn cyclus De tandeloze tijd. Het is het eerste boek van de schrijver sinds hij getroffen werd door de dood van zijn zoon Tonio, waarover hij de ‘requiemroman’ Tonio schreef. De helleveeg ligt vanaf 6 juni in de winkel.