Napolitaanse maffiosi bruinen graag hun buiken

Zien

Film

Gomorra

(Matteo Garrone, 2008)

Ned. 2, 23.00 – 01.05 uur

Een vreemd gezoem is te horen. Geleidelijk ontwaren we iemand. Het licht is donkerblauw en wordt heller. De brom blijkt afkomstig van zonnelampen die langzaam opwarmen. In de openingsscène van Gomorra bezoekt een stel maffiosi een solarium. Met hun dikke buiken staan ze in een nauwe ruimte, omringd door blauwe lampen. Eentje krijgt een manicure, eventjes zien we zijn bebloede nagelriemen – de opmaat naar meer bloed aan het eind van openingssequentie.

Het is een prachtig begin van een film die veel geprezen is en talloze prijzen won, waaronder de Juryprijs op het Cannes filmfestival. Gomorra is gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek van journalist Roberto Saviano, een gedetailleerde uiteenzetting over de organisatie van de camorra, de maffia die rond Napels opereert. Saviano dook onder toen hij na publicatie van zijn boek door de camorra werd bedreigd.

De opening laat de contradictie van de maffia zien: enerzijds meedogenloos en macho, anderzijds ijdel en narcistisch. Maar het laat ook zien dat regisseur Matteo Garrone, opgeleid als beeldend kunstenaar, een sterk stijlgevoel heeft. Net zoals de maffia onder- en bovenwereld verknoopt en het groteske nooit ver weg is, verweeft Garrone moeiteloos realisme en surrealisme.

André Waardenburg