Kinderachtige aanklacht tegen de boze buitenwereld

Boek

Onkruid van Bram Moszkowicz.Uitgever Bertram + de Leeuw. € 14,95 **

Voormalig advocaat Bram Moszkowicz hield woord. Hij schreef een boek waarin hij op eigen wijze afrekent met iedereen die hem dwars zit. De vaderlandse journalistiek voorop. Hij zegt het zelf, in het begin van zijn nieuwste boek Onkruid. Het zou hem niet verbazen als hij na publicatie zou horen „dat een onsje meer nederigheid hem beter had gepast.”

Inderdaad. Een onsje. Of een kilo of zes. Moszkowicz speelt op zijn eigen toneel met verve de rol van slachtoffer. Iedereen schuldig. Maar hij niet. De tuchtrechters die hem zijn toga afnamen vormden een laf, emotieloos executiepeloton. Zijn eigen beroepsgroep liet hem bewust vallen zodat staatssecretaris Fred Teeven af zou zien van een extra toezichthouder. Van de linkse pers moest hij kapot omdat hij Geert Wilders verdedigde. Het was de kift van de kleine luyden.

Onkruid is een verbeten en bij vlagen kinderachtige aanklacht tegen de mensen waar Moszkowicz een rekening mee te vereffenen heeft. Dat zou goed te verdedigen zijn geweest als het een journalistiek boek was. Met nuchtere feiten, zelfinzicht en spijtbetuigingen. Maar Onkruid blijft hangen in een bijna paranoïde relaas van een man die zijn eigen falen niet wenst te zien. Wie het boek onder een pers legt, krijgt rancune uitgeserveerd.

Dat maakt Onkruid niet waardeloos. Het boek geeft een fascinerend inkijkje in de nadagen van Moszkowicz en leest als een vlot geschreven pleidooi. Helaas wel een pleidooi voor de grootsheid van Moszkowicz zelf. Zonder stevige onderbouwing worden critici op een neerbuigende toon gekleineerd. Weggezet als ‘bleekneuzige mediamaatjes’ of als een ‘vale, vederloze kadavereter’.

Zijn breed meanderende kritiek op de ondraaglijke lichtheid van de opportunistisch roddelende pers leest als een gotspe. Van een man die met zichtbaar genoegen vaste gast is in RTL Boulevard, een babbelshow waar de lichtheid tot kunst wordt verheven. Die opzichtig zijn eigen tuchtraad negeerde om nog dezelfde dag bij Pauw & Witteman van wal te steken. De pers was zijn podium. Succes mocht breed uitgedragen worden. Zijn eigen falen niet.

Het is in het boek dan ook vergeefs zoeken naar de echte reden achter de teloorgang. Naar de ernstige fouten die hij zelf maakte. Enkele aandoenlijk opgediende foutjes met de boekhouding moeten de schijn van zelfinzicht geven. Hij schrijft: „Ik bijt nog liever mijn tong eraf dan dat ik zeg dat ik mijn werk niet goed heb gedaan.” Helaas zeggen zijn eigen klanten en collega’s dat wel. Dat hij er soms een potje van maakte in de rechtszaal. Niet op bezoek ging in de gevangenis, maar de visites wel declareerde. Geld aannam zonder er voor te werken. Het blijft allemaal goeddeels onbesproken.

Onkruid zal de geheel onwetende lezer wellicht overtuigen. Dat Moszkowicz een topadvocaat is en was en dat louter een verwarde boekhouding hem de kop heeft gekost. Lezers die beter weten zien een boek waarin de hoofdpersoon venijnig en halsstarrig probeert wat hij altijd met succes deed. De schuld bij anderen leggen.

Chris Klomp is freelance journalist en rechtbankverslaggever.