Hype snelt album Daft Punk vooruit

Het nieuwe Daft Punk- album is dé pophype van 2013. De eerste blik op de helmen deed internet al ontploffen. De single ‘Get Lucky’ is een hit.

De geraffineerd opgebouwde hype rond het nieuwe studioalbum van het Franse duo Daft Punk, het eerste in acht jaar, kwam in golven. Eerst waren er slechts plaatjes, posters en billboards. De eerste blik op een foto van de robothelmen van de producers deed het internet al haast ontploffen. Muzieksite Pitchfork was bij de fotoshoot aanwezig en beschrijft de paniek die oplaait wanneer een voorbijganger een telefoon op het duo richt. De twee producers vluchten terug hun trailer in. In een tijd waarin iedereen alles deelt, koesteren Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo het mysterie. Ze verstoppen hun gezichten al jaren in futuristische helmen. In de aanloop naar hun nieuwe album was dat mysterie integraal onderdeel van hun marketingstrategie.

De informatie over het nieuwe album van de elektronische-muziekproducers kwam druppelsgewijs naar buiten. Na de foto’s werd een previewfilmpje getoond op festival Coachella en in tv-programma Saturday Night Live. Op het belangrijkste podium van popcultuur – internet – verscheen een liedje dat door een fan met loops in elkaar geknutseld zou zijn, en uiteindelijk de eerste single: Get Lucky. Een funky lentehit met groovepionier Nile Rodgers van disco/r&b-band Chic en producer/zanger Pharrell van The Neptunes.

De strakke en stijlvolle single brak op internet records en leidde tot talloze coverversies, waaronder een variant op blokfluit en die van de Nederlandse hiphop/reggaeband Postmen. Ook verschenen internetfilmpjes waarop diverse artiesten die meewerkten aan de plaat vast vertelden over het productieproces.

In april kondigden muziekjournalisten en andere nauwkeurig geselecteerde liefhebbers via social media aan naar een speciale luistersessie te gaan, om als eerste de nieuwe plaat te horen. Verrassend genoeg zwegen de bezoekers daarna volledig. Ze hadden een boeteclausule ondertekend. Muziekjournalisten en smaakmakers die voor 1 mei hun mening gaven, moesten 10.000 euro betalen per ‘overtreding’. Deze krant was niet bij die luistersessie aanwezig.

Op 1 mei volgde een nieuwe golf publiciteit: nu mocht die eerste groep trendsetters vertellen wat ze bij die ene luisterbeurt in april hadden gehoord. Begin deze week ‘lekte’ de plaat uit op internet en zette platenmaatschappij Sony vrijwel gelijktijdig een volledige stream van het album op iTunes. Het was na alle tamtam het eerste moment dat de muziek voor de consument beschikbaar werd. Radioprogramma 3voor12 besloot maandag het album in zijn geheel uit te zenden op 3FM.

Random Access Memories van Daft Punk werd stap voor stap opgebouwd tot de belangrijkste pophype van het voorjaar, terwijl de muziek nauwelijks werd ingezet. Die vormde slechts de laatste explosie in het marketingplan. Het ging maandagavond op social media al snel haast nergens anders over. Een negatieve teneur leek te overheersen; uiteindelijk bleek na al die maanden spanningsopbouw de wereld na 75 minuten nieuw Daft Punk-materiaal gewoon door te draaien.

Het Franse duo tilde elektronische muziek met creatieve, boeiende en vooruitstrevende producties een nieuw millennium in en legde met schitterende liveshows de basis voor de huidige populariteit van stadiondance in de VS. Het nieuwe album is in die context minder spectaculair dan werd verwacht en de single Get Lucky bleek veruit het meest pakkende liedje. Terwijl dance in de VS de kant van ‘big hair bands’ uit de jaren tachtig lijkt op te gaan – zwelgen in het grote gebaar, commercie en hedonisme – komt het duo met een opvallend trage, nostalgische grooveplaat die teruggrijpt op de muziek die ooit aan de basis stond.

Het vierde album van Daft Punk barst uit elkaar van de ideeën en invloeden. Zoals op het volgepropte, negen minuten lange Giorgo by Moroder – met een monoloog van discomaestro Moroder over zijn muzikale keuzes, synthesizertapijten, breakbeats, elektronische bassen en rondschietende lasers – dat klinkt als jaren-zeventig-disco in het heelal, rauwe funk en de favoriete soundtrack van Miami Vice-karakter Sonny Crockett. Of Touch, met de verhalende zanger en componist Paul Williams, waarin het ene moment een Pink Floyd-achtig spaceshuttle lijkt op te stijgen en dan weer ruimte is voor synthesizerdisco.

Nile Rodgers is met zijn strakke gitaarriffs in vrijwel elk nummer terug te horen. Ook Pharrell Williams is een schot in de roos; de eerste single en het diep funky Lose Yourself To Dance doen hevig verlangen naar een echt goede soloplaat van hem. Ook gastvocalisten als Julian Casablancas van The Strokes, Animal Collective-zanger Panda Bear en de soul zingende houseproducer Todd Edwards mochten zwaar hun stempel op de muziek drukken. Er is daardoor soms weinig lijn. Regelmatig wordt het roboteffect een saaie truc.

Dit album is vooral een ode aan het vakmanschap van muzikanten van voor de digitale revolutie; de groove die Chic live wist neer te zetten, of de experimenteerdrang van Pink Floyd, die terugklinkt in de geweldige afsluiter Contact, dat begint met de woorden van een astronaut en ontaardt in interplanetaire chaos.

Daft Punk maakte ditmaal geen album dat de weg wijst naar de toekomst, maar juist naar het verleden.

Daft Punk: ‘Random Access Memories’. Sony, € 16