Droevige meezingers

Het is niet goed voor de variatie, maar ik moet voor de tweede keer in een week de loftrompet steken over zangeres Anouk - dit keer wegens haar intelligente mediabeleid.

Na het bereiken van de finale van het Eurovisie songfestival in Malmö ontwijkt de Nederlandse deelneemster nog steeds alle publiciteit, hetgeen daar als een verfrissende tactiek zou worden ervaren en veel sympathie genereert, volgens festivalexpert Cornald Maas. Wel werden op het door de muziekuitgevers gerunde VeVo-kanaal van YouTube vier innovatieve videoclips gelanceerd naar aanleiding van nummers van Anouks nieuwe album Sad Singalong Songs. Eigenlijk zijn het geen clips, maar dialoogloze korte speelfilms, waarin Anouk weliswaar een bijrol speelt, maar niet zingend in beeld komt.

Regisseur Dana Nechushtan (Annie MG) werkte al eerder met Anouk en zei in 2011 dat ze elkaars „zieke geest” hadden herkend. De verhalen van de films, die dit weekeinde ook in het voorprogramma van Eye Filminstituut te zien zijn, gaan over dood en liefde, en staan op zichzelf, maar grijpen wel in elkaar, ook door overlappende personages en de aanwezigheid van een omineuze spreeuwenzwerm.

Zo zien we in Birds Igone de Jongh, coryfee van Het Nationale Ballet, versmaad worden door balletmeesteres Anouk, waarna ze zich als stervende zwaan van het balkon stort. Repetitiepianiste Monic Hendrickx is de hoofdpersoon van Kill en dringt het huis van haar ex binnen, politieagent Raymond Thiry, die de liefde bedrijft met collega Anouk. Ze hebben in The Good Life samen Anneke Blok moeten vertellen dat haar zoon (Martin Lakemeier) is vermoord door gangsters, terwijl zijn geest vergeefs op haar raam klopt. En dan is er nog het achterstevoren vertelde vrijgezellenfeest vol verrassingen van Teun Luijkx in een wit konijnenpak: Pretending as Always.

De droevige meezingers zijn perfect melancholieke vignetten, waardoor zelfs het clichématige melodrama van fatale ballet-rivaliteit weer spannend wordt. Anouk schaart zich in een recente reeks fantastische clips van moeilijk te labelen Nederlandse zangeressen met internationale ambities; Particle of Light van Carice van Houten, Speak Up van Janne Schra en Do Berlin van Wende Snijders. Daar kun je als muziek- en filmcultuur mee voor de dag komen. En dan hebben we het nog niet eens over Anouks reclame en virals die haar eigen imago van feestbeest ironiseren, in het kader van Even Apeldoorn bellen. Zo doe je dat, als je heel Europa over je wilt laten praten.