Brieven

Digitale vervalsing gaat veel verder dan bedrog

Uitstekend artikel van Folkert Jensma over de overheid als hacker (NRC Handelsblad, 11 mei). Maar veel te mild, want wie ongemerkt software op een computer kan plaatsen, kan ook andere bestanden toevoegen. Dus kan de staat naar believen belastend materiaal op ieders harde schijf zetten.

Dat zal waarschijnlijk onweerstaanbaar blijken voor sommige elementen in het overheidsapparaat. Precedent: onlangs bleek in een strafzaak dat het Openbaar Ministerie transcripten van telefoontaps uit de justitiële duim had gezogen.

Digitale vervalsing gaat veel verder dan ander bedrog. Wie een Van Gogh vervalst, kan de verf namaken, maar de penseelstreek zal nooit voldoende lukken. Maar een digitale kopie is een exacte kopie. Een belastend bestand dat stiekem op uw computer is gezet, is niet van echt te onderscheiden, mits de fraudeur er alle aanhangselen (zoals tijdstempels en iconen) bijlevert.

Als de staat de gevraagde bevoegdheden krijgt, zal een gewetensvol rechter verplicht zijn om het digitale bewijsmateriaal geheel te verwerpen, omdat de authenticiteit ervan niet kan worden aangetoond.

Digitale gegevens zijn puur symbolisch, en onttrekken zich dus aan alle bestaande checks and balances voor tastbaar bewijsmateriaal. Dat impliceert dat de geruststellende woorden waarmee wetsvoorstellen op digitaal terrein worden omringd grotendeels kletskoek zijn.

We hebben het allemaal al eerder gezien, bijvoorbeeld toen het Elektronisch Persoons Dossier op achterbakse wijze toch werd ingevoerd (die P staat echt niet voor ‘Patiënten’, althans niet voor lang). Toen de regering ons het EPD in de maag wilde splitsen, kon nog worden gesproken van een salamitactiek. Maar de plakken bedorven worst zijn nu toch wel erg dik geworden.

Vincent Icke

Leiden

Het is een wondertunnel tussen twee werelden

Over de fietstunnel onder het Rijksmuseum (NRC Handelsblad, 14 mei) het volgende.

Waarom vinden Amsterdammers het zo belangrijk om onder het museum door te fietsen? Je komt uit de drukke binnenstad, je steekt de Stadhouderskade over, en dan fiets je de tunnel in. Je bent even in een niemandsland. Dan kom je weer buiten, je bent wat hoger en je kijkt uit over het grote museumplein. De lucht, de ruimte, een andere sfeer. Het is een wondertunnel die twee werelden verbindt.

Heel veel Amsterdamse fietsers zijn gehecht aan dat bijzondere gevoel. Wij willen dat niet kwijt.

Gelukkig lijkt er een werkbaar compromis gevonden. Fietsers mogen er weer door, behalve zaterdag en zondag tussen 11.00 en 15.00. Hoera, de dagelijkse route is weer open.

Petra Catz

Amsterdam

Dorststaker? De Van Dale moet ingrijpen!

Het staat in de krant van 15 mei: Vreemdelingenrechter laat dorststaker vrij. Dorststaker staat er.

Dorststaker? Een ruw woord, een nieuw woord, maar wat een krankjorum woord. En ja hoor, toen viel bij mij ineens het kwartje. Het is een ongelofelijke taalkundige onzin, waar we al eindeloos aan gewend zijn: hongerstakers! En nu dan ook dorststakers.

Die lui staken met hongerlijden, of met dorstlijden. Die gaan dus weer eten of drinken. Wat niet hun bedoeling is. Het zijn eetstakers. Het zijn drinkstakers. Dat zijn het.

Ik stel daarom voor dat de Van Dale ingrijpt. Hongerstaker eruit, eetstaker erin.

Jan Dirk de Block

Hilversum

Van hulp naar handel – maar wie betaalt de prijs?

De oproep van openbaar aanklager Claudia Paz y Paz Baily (Aanklager Guatemala wil steun na vonnis, NRC Handelsblad, 13 mei) is een tekenend voorbeeld van de implicaties van de nieuwe (handels)koers van Minister Ploumen (Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking).

Claudia Paz schrijft geschiedenis nu voormalig staatshoofd Ríos Montt in eigen land wordt vervolgd voor genocide. Dit succes is mede te danken aan de internationale steun die de aanklager en het Openbaar Ministerie jarenlang ontvingen, onder meer van de Nederlandse ambassade.

Met de sluiting van diezelfde ambassade lijkt de Nederlandse regering weinig oog te hebben voor de mogelijke gevolgen van de veroordeling van Ríos Montt. „De aanwezigheid van de internationale gemeenschap is heel belangrijk: die beschermt mij”, aldus de aanklager.

De jarenlange (Nederlandse) investeringen in goed bestuur lijken vruchten af te werpen: de rechtsstaat in Guatemala doet grote stappen voorwaarts, de politie wordt hervormd en door nieuwe wetgeving kunnen eigendommen van drugsbaronnen in beslag worden genomen, en de opbrengsten aangewend voor politietrainingen en beschermingprogramma’s voor getuigen.

Ondanks die verbeterde rechtsstaat staat de stabiliteit van het land onder druk. Feit is dat duurzame democratische opbouw veel tijd vergt en verder reikt dan eerlijke verkiezingen, of in dit geval de veroordeling van een voormalig staatshoofd.

Nederland mag niet weglopen voor die verantwoordelijkheid, juist nú niet. De openbare aanklager wordt bedreigd en loopt serieus risico net als vele mensenrechtenadvocaten en journalisten die de afgelopen jaren in de regio zijn vermoord.

De Nederlandse ambassade in Guatemala wordt gesloten als gevolg van bezuinigingen. Maar tegelijkertijd wordt in Panama een nieuwe ambassade geopend. Daar liggen handelsmogelijkheden voor het Nederlandse bedrijfsleven. Verschuiving van hulp naar handel: wie betaalt de prijs?

Margriet Zoethout

Consultant Latijns Amerika

Villa Mondriaan ontdekt door Nel Albrecht

Museum ‘Villa Mondriaan’ te Winterswijk wordt op 21 mei aanstaande geopend door prinses Beatrix.

Iedereen die bij de voorbereidingen betrokken is, haalt de krant.

Medio jaren zeventig stond de Winterswijkse boekhandelaarster Nel Albrecht-Duvekot echter al op de voorpagina van de Nieuwe Winterswijkse Courant in haar poging het woonhuis van de familie Willink aan de Zonnebrink te Winterswijk te redden van de sloop. Zij maakte wereldkundig, dat dat het woonhuis van de ouders van Piet Mondriaan was. Niemand wist dat toen.

Nu weet bijna niemand meer, dat Nel Albrecht destijds iedereen wakker schudde en eigenlijk de aanzet gaf tot het voeren van acties ter behoud van de Winterswijkse monumenten in het algemeen en het Mondriaanhuis in het bijzonder.

Wordt het niet tijd haar te eren en bij de opening te memoreren? ZIJ was de eerste! En niemand anders.

Peter Meerdink

Winterswijk