Torso’s klappen voorover in autistische flamenco

The Red Piece, door WArd/waRD. Gezien: 13/5, Amsterdam. Herhalingen 24, 25/5 Haarlem, tournee volgend seizoen. Inl wardward.be

„Flamenco heeft iets autistisch”, zegt Ann van den Broek in The Red Piece. Daar zullen sommigen wellicht anders over denken, maar de roffels die de zes dansers in haar nieuwste choreografie met hun hakken of blote voeten op de vloer laten ratelen – eenvoudige, aanzwellende flamencoritmes – hebben wel degelijk een naar binnen gekeerd, obsessief karakter. Ze begeleiden sterke emoties die in golven opkomen en weer wegebben: verdriet, woede, opwinding, rouw. Gevoelens die in repetitieve sequenties van voorover klappende torso’s, stampende voeten, een meppende hand, stuiptrekkende lichamen hun niet mis te verstane vorm krijgen, op de dwingende songs van de Belgische band Dez Mona.

Tot zover niets bijzonders, typisch Van den Broek. Maar door de live aanwezigheid van de choreografe op het podium wordt de oorsprong van al die vuurrode emoties geëxpliciteerd: ze beginnen bij háár. Zij geeft het ritme aan, met háár voeten op de grond, met háár adem. Als The Red Piece ten einde loopt wijdt zij zelfs enige, overbodige, overpeinzingen aan het creatieproces.

Consequent is The Red Piece wel, want de eb en vloedbeweging der emoties levert ook in de voorstelling vooral een zich herhalende dynamiek op, jammer genoeg geen wending, ontwikkeling of oplossing, zoals dat bijvoorbeeld wel het geval was in het sterkere Co(te)lette, uit 2007.