Iets leuks

Ze werkt op de afdeling Communicatie, de verwarde Cavia. Feuilleton over haar leven en lotgevallen.

Toen de verwarde cavia wakker werd, wist ze even niet welke dag het was. Zaterdag? Na heel lang nadenken kwam ze erachter dat het donderdag moest zijn. Vanwaar dan toch dat weekendgevoel? Ze voelde zich licht en onbezorgd. „Vandaag gaat er iets leuks gebeuren”, zei ze hardop. Haar collega Cynthia had haar verteld dat je dingen hardop moest zeggen, want dan zouden ze echt gebeuren. „Je moet het vragen aan het universum”, had Cynthia gezegd. Zelf stond ze bijvoorbeeld elke ochtend voor de spiegel en zei dan hardop tegen zichzelf: „Ik ga een cd opnemen. Ik ga een cd opnemen. Ik ga een cd opnemen.” En daarna werkte ze de hele dag op de afdeling Communicatie.

In het kader van het leuke dat zou gebeuren, stond Cavia snel op en besloot ze dure koffie te gaan drinken in het koffietentje om de hoek. Met een kaneelcroissant!

Ze kwam met schwung de afdeling op en gooide haar jas op een stoel. „Een trenchcoat?”, vroeg Erna van Human Resources. „Ja”, zei Cavia, „ook al heb ik geen taille.” Voor één keer was ze Erna voor. Daarna begon ze lekker aan een mailing.

Om vijf uur was er nog steeds niets leuks gebeurd. Vlak voor ze haar computer wilde afsluiten, kwam er een mailtje binnen. Van Enno, haar ex. „Niet weer”, dacht ze. Enno had de gewoonte om in elke mail hun relatie nog eens te analyseren en zichzelf een lul te vinden. Ze klikte het mailtje open. Dit was iets heel anders. Juliette Everdingen en Enno Groen hadden het genoegen haar uit te nodigen voor hun bruiloft. Er kwam nog een echte uitnodiging, maar dit was alvast een ‘save the date’. Het was duidelijk: Enno vond zichzelf geen lul meer.

In haar trenchcoat sjokte Cavia naar huis. Het duurde een tijdje voordat ze zich realiseerde: er was vandaag inderdaad iets leuks gebeurd. Alleen niet voor haar.