Arctische Raad laat China en anderen toe

De Arctische Raad heeft tijdens haar tweejaarlijkse vergadering zes landen de status van waarnemer gegeven. Het gaat om vijf Aziatische landen, waarvan China en Japan de belangrijkste zijn (naast India, Zuid-Korea en Singapore), en Italië. De Europese Unie is ook welkom, maar moet eerst een slepend conflict met Canada over het Europese verbod op de invoer van zeehondenproducten oplossen.

Het verzoek van organisaties als Greenpeace en de Wereld Meteorologische Organisatie, die ook om toelating hadden gevraagd, is voorlopig afgewezen. Daardoor blijft het Wereldnatuurfonds de enige non-gouvernementele organisatie in de Arctische Raad. Waarnemers kunnen meepraten en voorstellen doen, maar niet meebesluiten. Dat blijft voorbehouden aan de acht landen die aan het gebied grenzen.

De gretigheid om betrokken te worden bij besluiten over het gebied, duidt op het toenemende belang van de regio. Door klimaatverandering smelt het poolijs in hoog tempo, waardoor zeeroutes in de zomer vrijkomen en bodemschatten gemakkelijker gewonnen kunnen worden.

Vooral Chinaheeft zwaar gelobbyd om toegelaten te worden. De noordelijke route van Shanghai naar Europa is meer dan 6.000 kilometer korter dan de route via het Suezkanaal en bespaart voor een gemiddelde bulkcarrier ongeveer 300.000 euro per keer. Verder heeft China plannen om in Groenland ijzererts te gaan winnen en ook met IJsland zijn vergaande gesprekken over samenwerking.

Zweden heeft het wisselende voorzitterschap overgedragen aan Canada. Zweden richtte zich vooral op de bescherming van het kwetsbare gebied. Canada, met een grote inheemse bevolking die hoopt op economische groei, wil de focus verleggen naar industriële ontwikkeling. De Canadese minister voor Arctische Zaken wees gisteren op de „enorme mogelijkheden en kansen” van het Arctisch gebied.

De ministers hebben een verdrag aangenomen over hoe ze zullen handelen bij een olieramp. Ze spraken ook over de gevolgen van de opwarming voor het milieu in het noordpoolgebied. Ze bepleitten „stevige maatregelen”. Maar klimaatverandering doet niet aan grenzen. Veel van de maatregelen om de opwarming te beperken zullen niet in het Arctisch gebied zelf moeten worden genomen, maar wereldwijd.