Column

Terug in de eredivisie

Anouk viert finaleplaats Eurovisiesongfestival (TROS) .

Komend Pinksterweekeinde maakt Nederland op twee plaatsen zijn rentree in de internationale eredivisie van de cultuur. Zondag is Alex van Warmerdam de eerste Nederlandse regisseur sinds 1975 met een film (Borgman) in de hoofdcompetitie van Cannes en zaterdag is zangeres Anouk de eerste Nederlandse finalist in het Eurovisiesongfestival sedert 2004. Beide fenomenen vormen een breuk met het recente verleden.

Zowel het Nederlandse filmbeleid als de omroep die de Eurovisie-inzending verzorgt (sinds 2009 TROS, daarvóór de NOS) liet zich het afgelopen decennium leiden door binnenlandse marktoverwegingen, waardoor de aansluiting met de internationale top totaal verloren werd. Buiten de landsgrenzen zitten weinig mensen te wachten op Nova Zembla of de Toppers, maar dat gebrek aan belangstelling werd veelal verweten aan perverse buitenlandse kongsi’s.

Zoals de door de TROS aan de kant gezette songfestivalexpert Cornald Maas (hij twitterde in 2010 honend over de deelname van Sieneke) op elk hem ter beschikking staand podium al voorspelde, maakte het liedje Birds van en door Anouk internationaal wel indruk. De geheel in mineur gezongen inzending wordt herkend als representatief voor de wat gechargeerde Nederlandse depressiviteit van dit moment, zoals ook Van Warmerdam Borgman zijn somberste film noemt.

De eenvoud en kracht van de presentatie door de alleen bij ons als exuberant bekend staande Anouk week weldadig af van het umfeld. Met bijna sadistisch genoegen besloot de Zweedse organisatie om pas de tiende en laatste enveloppe met een ticket voor de finale aan Anouk toe te kennen.

In Pauw & Witteman (VARA) bekende Maas na afloop dat hij hem had geknepen. Hij zou immers echt iets uit te leggen hebben gehad, als het niet gelukt was. Maar nu was het beeld van nationale renaissance weer consistent: zelfs het elkaar stemmen toedelen door Balkanlanden speelde niet meer, want Slovenië, Kroatië, Servië noch Montenegro haalde het dit keer.

In de gebruikelijke ‘documentaire’ Op weg naar het Songfestival moest de TROS een list verzinnen. Het vertrouwde verslag van de Nederlandse delegatie op een haringparty, zwaaiend met vlaggetjes, handen schuddend met fans, daar had Anouk op geen enkele manier aan mee willen doen. Jammer, blessure bij het bowlen. Nu gingen Tanja Jess en Kim-Lian van der Meij maar de andere landen bespreken. Ze hadden dit keer gelijk: zelfs de Oekraïense reus werd overschaduwd door onze eigen rockbitch.