Heeft u ook de oplossingen voor ons, mevrouw Bussemaker?

vraagt publicist en ondernemer Anneloes van Gaalen uit Amsterdam zich af

Uw opmerking dat „te veel vrouwen teren op hun man” heeft nogal wat stof doen opwaaien. Ik onderschrijf het belang van financiële zelfstandigheid, maar ben teleurgesteld over het feit dat u geen oplossingen aanreikt.

Ik ben zelf sinds drie maanden moeder en ben anderhalve week na de geboorte van mijn zoon al weer aan het werk gegaan. Als zzp’er ben ik namelijk van mening dat economische zelfstandigheid voor vrouwen van groot belang is. Helaas is de werkelijkheid nogal weerbarstig. Zodra mijn zwangerschap bekend werd, trok een overheidsinstelling waar ik al jaren als freelancer voor werkte het beloofde contract direct in. En onlangs nog werd mij tijdens een sollicitatie de vraag gesteld of ik van plan was om mijn gezin nog verder uit te breiden. Ik citeer: „Officieel mag ik dit niet vragen, maar ligt er nog een zwangerschap in het verschiet, want dan kunnen we het gesprek beter afkappen.”

U stelt dat er gekeken moet worden naar de rol van de vader bij de opvoeding van jonge kinderen. Helemaal mee eens. Helaas is het in de praktijk zo dat nieuwbakken papa’s welgeteld twee dagen kraamverlof krijgen en dat de zorg dus direct en volledig op de schouders van moeders terechtkomt. Wellicht zou u dat kunnen aanpakken? Of de stijgende kosten van de kinderopvang inperken? En kunt u dan ook een voorstel doen om het beloningsverschil tussen mannen en vrouwen eindelijk eens aan te pakken? Om te beginnen bij uw eigen organisatie?

U praat over schuldgevoel. „Vrouwen moeten ook af van dat eeuwige schuldgevoel over hun gezin [en] zouden zich eerder schuldig moeten voelen over het feit dat de overheid zoveel in ze heeft geïnvesteerd.” Los van het feit dat het zeer kwalijk is dat u überhaupt het woord schuld in de mond neemt en het ene schuldgevoel verruilt voor het andere, mis ik wederom concrete voorbeelden hoe het tij te keren. En als we het toch over schuld hebben: hoe schuldig voelt de overheid zich tegenover de vele vrouwelijke ondernemers die fulltime werken, maar voor wie een betaalbare arbeidsongeschiktheidsverzekering nog steeds niet haalbaar is?

Over „regelrechte armoede” gesproken.