Geluidskunst wekt haven tot leven

Dordtyart 2013, t/m 6 oktober, Maasstraat 11, Dordrecht. Inl: www.dordtyart.nl

Majesteitelijk ligt de Bieschboschhal aan de waterkant in Dordrecht, waar ooit de scheepswerven actief waren, maar nu vooral stilte heerst. In de loop van de vorige eeuw zakte de haveneconomie in waardoor ook deze machinehal er werkloos bij kwam te staan.

Tot voor kort. Want nu galmt er weer geluid doorheen, getril, gebonk en gezoem. Alleen is de scheepsbouw niet teruggekeerd, de werkgeluiden zijn een fantoom: ontstaan door geluidskunst.

Vorig jaar is de hal, na renovatie, in gebruik genomen voor kunsttentoonstellingen en net als vorig jaar is vooral kinetische kunst te gast, om het spook van de stilte en de leegstand te verdrijven. Met kabaal.

Zodoende echoën door de enorme hal de geluiden van de metalen buizen die op de grond vallen, onderdeel van een installatie van Nico Parlevliet. Blokfluiten weerklinken uit een muziekinstrument dat Ronald van der Meijs activeert met brandende sigaren.

En overal aan de metalen constructies hing een kunstenaar met de naam Staalplaat Soundsystem stofzuigers op en zette machines in kisten, die samen een noise-symfonie kunnen vormen.

De kunst is er te vinden tot aan het plafond, waar Peter Vink metalen staven laat ronddraaien als een soort industriële kroonluchter, deze enorme ruimte bekronend. Veel van de exposanten en kunstwerken zijn afkomstig uit de Belgische Verbeke Foundation, een kunstruimte die ook veel kinetische kunst en grootse installaties faciliteert in een industriële loods nabij havens. Daar trekken de Da Vinci’s van nu soms met hun hele hebben en houden in, laboratoria en archieven neerzettend, waar ruimte geen grenzen kent en dus alle verbeelding ruim baan krijgt.

Maar die bezieling tref je helaas niet in Dordtyart, waar de ruimte netjes afgehokt is. In de loods staan overal witte muurtjes voor kunstenaars aan wie het werkplekken of kunstopdrachten biedt, al lijken het meer beursstands dan ateliers. De titelbordjes van de te maken kunstwerken hangen al klaar, waaronder een muurschildering door Roland Schimmel en een geologisch archief door Elodie Hiryczuk en Sjoerd van Oevelen – leuk voor terugkerende bezoekers, tegelijk oogt het wel erg precies uitgedokterd.

Wat ook niet helpt is hoe deze kunst op beweging is geselecteerd, als pr-middelen voor een beoogde dynamiek.

Daardoor blijven andere artistieke intenties verborgen. Kinetische kunst, die ongeveer even oud is als de begin vorige eeuw opgerichte Bieschboschhal, gaat over onderzoek, vooruitgang, revolutie, kortom over grote dromen. Het beweegt om iets anders te bewerkstelligen. Dat artist-in-residence Dario Lazzaretto met zijn rare bewegende tennisrackets het oergeluid van de wereld zoekt, wind en vuur, dat zou in een romantische expositie misschien beter uit de verf komen.