denken@nrc.nl

Laten we het over de feiten hebben

vindt Hans Vorstheuvel Labrand uit Pijnacker

Al in de eerste zin van het voorpaginastuk van 10 mei, gaat het mijns inziens fout. „Ali Isiaki is 26 en illegaal sinds zijn achttiende”: Hier had ‘illegaal in ons land’ moeten staan. De kreet „Niemand is illegaal” is volgens mij een dooddoener. Uitgaande van die premisse kom je uit op het door Ilja Pfeiffer in zijn column aan de kaak gestelde onzinnige strafbaar stellen van illegaliteit. Maar ook hij mist naar mijn idee de kern van de zaak, namelijk dat iemand niet illegaal kan zijn, maar wel ergens illegaal kan verblijven. We hebben weliswaar open grenzen, maar we vormen nog steeds een samenleving die op een bepaalde betrokkenheid en inbreng van de deelnemers is gebaseerd, te vergelijken met een vereniging waarvan het lidmaatschap recht geeft op bepaalde diensten en toegang tot bepaalde plaatsen. Het is mijns inziens volstrekt legitiem om buitenstaanders die geen lidmaatschap betalen, bepaalde rechten die betalende leden wel hebben te ontzeggen totdat een ballotagecommissie anders beslist. De discussie over illegaliteit en het strafbaar stellen daarvan wordt sterk vertroebeld door belanghebbenden uit de eromheen ontstane hulpverleningsindustrie. Het lijden van integere asielzoekers wordt hierdoor onnodig gerekt.

Jet Bussemaker heeft een punt, echt

reageert Gera Knibbe moeder en kapster uit Landsmeer

Het is goed en zelfs zeer belangrijk dat we deze discussie voeren. Echter om te zeggen dat er bij emancipatie ‘van iedereen inzet gevraagd wordt behalve van de vrouw’, is wat kort door de bocht. Want was het niet minister Bijsterveldt die al van ouders (lees: moeders) verwachtte dat er meer betrokkenheid op school moest komen. En als onze ouders hulpbehoevend raken, moeten we eerst kijken naar wat we zelf kunnen en niet te veel op de overheid rekenen. Dan zijn daar nog al de sportverenigingen en clubs die rekenen op vrijwilligers (om over bejaardenhuizen, ziekenhuizen en gehandicaptenzorg maar te zwijgen). Wanneer en wie gaat dat allemaal doen als er meer gewerkt moet worden? Ik ben ook niet financieel onafhankelijk. Ik werk twee dagen en ben vrijwilliger. Zelf voor gekozen. Ik ben geen slachtoffer. Ik werk, zorg en draag vrijwillig (zonder betaling) een steentje bij. En belemmerd voel ik me ook niet. Behalve als een mevrouw/meneer mij gaat vertellen wat ik moet doen.