Oprechte melancholie raakt doel

Pop

Phosphorescent. Gehoord: 10/5 Bitterzoet Amsterdam. ****

Als liefdesverdriet een goudmijn is voor een songschrijver, dan heeft de Amerikaan Matthew Houck de pot met goud aangeboord. Het nieuwe album Muchacho van zijn groep Phosphorescent is een schrijnende kroniek van brandende liefde en helse visioenen, bezien door de bodem van een leeg tequilaglas. Groots en bombastisch als de muziek mag klinken, schemert er een diep gevoelde eenzaamheid in door.

Als geen andere Amerikaanse indierocker heeft Houck het sentiment van countrymuziek doorgrond, zoals hij eerder liet horen met covers van Willie Nelson en Merle Haggard. Zijn driedubbel overslaande stem zou gemakkelijk voor een parodie kunnen worden aangezien, ware het niet dat Houck er een oprechte melancholie mee uitdrukt die zijn doel raakt. Als hij Johnny Cash’ Ring of fire parafraseert in zijn onheilszwangere Song for Zula maakt hij poëzie van simpele zinnetjes. Liefde is een gevangenis, zingt hij met lugubere overtuiging, „and I could kill you with my bare hands if I was free”.

Live stond Houck voor de taak om de rijke textuur van zijn album naar een kleine bezetting te vertalen. Piano en orgel moesten de afwezigheid van een steelgitarist opvangen. Zonder de glijdende tonen van de pedal steel gaven ze de muziek een hoekigheid die past bij de sfeer van een kroeg, waar de muziek tijdens zachte passages smoorde in cafépraat. Als het aan Houck lag had er zelfs gevochten mogen worden, want zijn teksten staan bol van ingehouden agressie en wraaklust jegens de liefdes die hem als een wrak langs de kant van de weg achterlieten.

Met zijn nieuw liefde achter het orgel bloeide Matthew Houck op als podiumpersoonlijkheid. Het solonummer Wolves wekte koude rillingen toen met een samplemachine steeds meer stemmen op elkaar gestapeld werden, als een koor van geesten op een verlaten kerkhof.

    • Jan Vollaard