Waddenweemoed

Op het Duitse Waddeneiland Wangerooge is alles zoals het was.

Er is een fotograaf die veel geld verdient en in musea hangt met zijn strandfoto’s, de Italiaan Massimo Vitali. Het zand op zijn foto’s is wit, de hemel blauw, de badgasten zijn als kleurige spikkels op een softijsje. Je zou bij de foto links een seconde kunnen denken dat je een Vitali ziet. Maar dit is geen Sicilië of Rio de Janeiro, dit is het Duitse Waddeneiland Wangerooge. 8,5 kilometer lang en 1 kilometer breed, duizend inwoners, geen auto’s. Het is er in juli zelden warmer dan 20 graden.

De foto’s zijn gemaakt door de in Nederland wonende Duitse fotograaf Katharina Pöhlmann (Erlangen, 1969), die haar ouders voor deze serie vergezelde naar het eiland waar zij elke zomer naartoe gingen. „Wangerooge is niet hip”, zegt ze. „Het is er zoals vroeger, en als je er bent ga je vanzelf mee in het ritme. Je merkt nauwelijks dat er vrij veel toeristen zijn.”

Waar je de glossy foto’s van Vitali nog als kritiek op de consumptiemaatschappij kunt zien, schuilt in de foto’s van Pöhlmann geen greintje cynisme. „Eerder weemoed. Mijn ouders hebben hun leefwereld eigenlijk ook tot een soort eiland gemaakt, zoals velen dat doen. Zo is het beter te behappen.”

Op Wangerooge, met zijn ouderwetse strandstoelen waarvan mensen hun huisje-voor-een-dag maken, beseft Pöhlmann dat we er allemaal maar gewoon het beste van proberen te maken. „Er is geen Nederlands woord voor het gevoel; maar voor mij wordt daar de ‘alleenheid’ tastbaar. En dat bedoel ik positief.”

Het werk van Katharina Pöhlmann is van 18 mei t/m 23 juni te zien op Fotofestival Naarden, fotofestivalnaarden.nl, katharinapohlmann.com.