Voorzichtige genezing

Lourdes (Jessica Hausner, 2009)Ned. 2, 00.15-01.48 uur

De jonge Christine (Sylvie Testud) heeft MS en is deels verlamd, waardoor ze is aangewezen op een rolstoel. Ondanks haar handicap maakt ze graag culturele reizen. Ze gaat naar Lourdes, het bedevaartsoord waar jaarlijks vijf miljoen mensen komen in de hoop op een wonder. De nuchtere Christine gelooft er niet zo in en ziet het reisje vooral als een welkome afwisseling in haar eenzame bestaan.

Regisseur Jessica Hausner (Lovely Rita, 2001) koppelt in het op locatie opgenomen Lourdes consequent het verhevene aan het profane en ernst aan lichte ironie. Ze oordeelt niet. De toeschouwer mag zelf bepalen wat hij vindt van de precies gecomponeerde shots die bijvoorbeeld de massatoeristische kant van de plek benadrukken waar in 1858 Maria zich in een grot openbaarde. Zijn deze beelden puur documentair of herbergen ze commentaar op godsdienstverdwazing?

De devote sfeer wordt door Hausner op vaak grappige wijze doorbroken voor kleine observaties. Terwijl Christina probeert te slapen, wordt er flink gegiecheld op de gang: de jeugdige vrijwilligers die de rolstoelpatiënten begeleiden zijn hun gierende hormonen duidelijk niet de baas.

Ook laat Hausner subtiel de onchristelijke onhebbelijkheden zien van de pelgrims die in dezelfde groep als Christine zitten. Zodra iemand tekenen toont van een wonderbaarlijke genezing, is er meteen afgunst. Waarom zij wel en wij niet?

Als Christine tekenen van voorzichtig herstel vertoont, laat Hausner de verklaring open. Is het liefde, een godswonder of een medisch fenomeen dat gewoon bij haar ziektebeeld past?