Onze vrouw in Kabul

Journaliste Natalie Righton aan het werk in Afghanistan.

Extreem leven - Natalie Righton in Afghanistan (deel 1 van 3) Ned. 2, 20.20 - 21.20 uur

Opwindend is het leven van een oorlogsjournalist wel, vrolijk meestal niet. Dat ondervond ook Natalie Righton, die het conflict in Afghanistan voor de Volkskrant drie jaar vanuit Kabul volgde. Nu eens zat ze tussen de afgerukte ledematen van mensen die bij een bomaanslag geraakt waren, dan weer bezocht ze een krijgsheer of klagende dorpsbewoners, voor wie de aanwezigheid van buitenlandse troepen vaak maar bitter weinig verschil maakten.

In de slotfase van haar correspondentschap besloten zij en Ton Koene, de fotograaf die haar vaak vergezelde, een camera mee te laten lopen om een indruk te geven van haar werk in Afghanistan. De VPRO zendt de neerslag hiervan uit in drie uitzendingen van bijna een uur elk.

De documentaire lijkt sterk op haar onlangs verschenen boek Duizend dagen extreem leven maar belicht nog nadrukkelijker de persoon van Righton zelf. Bijna nooit is ze uit beeld. We zien hoe ze haar potje kookt op een kacheltje, in een fitnessclub in Kabul, op de markt of bij weer een ‘verse’ explosie. „Dit is Afghanistan”, constateert ze, „Bommen en alles gaat kapot”. Waarna ze ons tegen het einde van de film uit de doeken doet waarom ze op den duur toch maar liever teruggaat naar Nederland.

Veel samenhang zit er niet in de eerste episode, veel tempo evenmin. Zelfs voor Afghanistanliefhebbers is het een lange zit. Jammer is ook dat Righton en Koene, althans in deel 1, weinig oog hebben voor de positieve kanten die Afghanistan in weerwil van alle verwoestingen nog altijd heeft. Zoals de grenzeloze gastvrijheid van de bevolking, en de schoonheid van het land.