Ik zei nog zo: geen nullijn in de zorg!

Typische transfers of bonje in de boardroom, gesuikerde bonussen of verbroken beloftes? De nieuwe firma is erbij – elke zaterdag.

Het wordt wel heel erg stil aan de top van VGZ, met 4,2 miljoen verzekerden de een-na-grootste zorgverzekeraar van Nederland.

Begin vorig jaar zaten er nog vier leden in de raad van bestuur. Toen vertrok Martin Bontje. De raad van bestuur werd teruggebracht tot drie man. Vervolgens besloot bestuursvoorzitter Duvivier, die andere Martin, ook af te taaien. Hij is per 1 april geen bestuursvoorzitter meer, vergadert nog een half jaartje mee en is per september passé.

En begin dit jaar kaapte Jeroen Dijsselbloem financieel directeur Maurice Oostendorp weg om bij het genationaliseerde SNS Reaal te komen werken. Tabee Maurice.

Kortom, de raad van bestuur is gehalveerd en als de vacatures niet snel opgevuld worden dan heeft de zorgverzekeraar straks nog maar één grote leider: Rob Hillebrand, de man die sinds begin april doorschoof naar de voorzitterspositie.

Collega’s voor Rob vinden zou toch niet zo moeilijk moeten zijn. Lijkt een gespreid bedje, zo’n zorgverzekeraar. De coöperatie is een winstmachine, verzesvoudigde zijn jaarresultaat. Heerlijk ondernemen in de luwte en iedere bestuurder verdient er meer dan 4 ton per jaar.

Maar wellicht zit daar een addertje. Dit jaar geldt voor het eerst een salarisplafond bij zorgverzekeraars. Bestaande arbeidscontracten worden nog zeven jaar gerespecteerd, maar nieuwe bestuurders mogen maximaal 3 ton verdienen. De kersverse bestuursvoorzitter blijkt zijn oude contract in ere te hebben gehouden. Handig. Maar zijn nieuwe toekomstige collega’s kunnen dat niet doen. Dat doet au.

Jeroen Wester