Een comeback? Ik ben nooit gestopt

Lee Towers is terug. Anderhalve week geleden zong hij vanuit Ahoy de nieuwe koning toe, volgende week zendt de NTR een documentaire over zijn leven uit. „Mijn carrière? Als ik er zelf op terugkijk, snap ik het ook niet helemaal.”

Koningshuis

„Wij zijn van huis uit koningsklanten. Als Ard en Keessie vroeger schaatsten, en het Wilhelmus klonk, dan zaten wij op de bank te janken. Zo ging dat. Daarom was ik ook zo vereerd mee te mogen werken aan het Koningslied. Wie maakt dat nou mee? Vanuit Rotterdam hebben we via een straalverbinding de koning en de koningin toegezongen. Natuurlijk kun je aanmerkingen op dat lied hebben, dat kun je op ieder liedje. Maar dat John Ewbank al die verwensingen naar zijn hoofd kreeg geslingerd... Dat wil je toch niet op je geweten hebben? Vroeger schreef je een brief. Die las je nog eens na. Nu zegt iedereen direct wat hij vindt.”

Luxor

„Afgelopen januari kreeg ik mijn eerste achterkleinkind. In april werd mijn moeder 95. Deze maand wordt mijn vrouw Laura zeventig. Toen dacht ik: dat ga ik vieren. En ja, ik ben toch Jan de Regelaar van de familie. Dus heb ik Luxor gebeld. Of ze nog wat vrij hadden. Drie achtereenvolgende avonden hadden ze, in april. Daarna heb ik wekenlang mijn netwerk gebeld. Maar in Luxor heb ik opnieuw geleerd dat je niet alles naar je hand kunt zetten. Op de dag van het eerste optreden werd mijn moeder in het ziekenhuis opgenomen, op de intensive care. Dat kon je aan me merken. Het sloeg op mijn stem. Ik heb de mensen uitgelegd hoe dat kwam. Dat ik me zorgen maakte, dat ik emotioneel was.”

Verjaardag

„Ik heb er heel even aan gedacht om de show te cancelen, maar de geneesheren zeiden dat ze alles onder controle hadden. En ja, the show must go on. Die mensen komen voor mij. Naar een festival met verschillende artiesten kun je iemand anders sturen. Maar op zo’n avond in Luxor kun je niet zeggen: Lee Towers is verhinderd, hier is Anita Meijer! Nee, ik blijf niet thuis voor verjaardagen. Nooit gedaan. Ook niet van de kinderen. Ach, er is altijd wel iemand jarig. En je kunt zo’n verjaardag toch ook twee dagen later vieren? Rond jubileums, vooral die van Laura en mijn moeder, probeer ik wel te plannen. Maar ze weten: de show gaat voor.”

Comeback

„Op 23 januari kwamen we terug uit Curaçao – daar zitten we altijd in januari en februari om de geest schoon te blazen – voor de première van de documentaire Lee Towers: The Voice of Rotterdam op het Internationaal Filmfestival Rotterdam. Twee dagen later zat ik bij Pauw en Witteman. Toen was ik ineens, hoe heet dat ook alweer, als iedereen het over je heeft op Twitter … juist ja, trending topic. Ik wist niet eens wat het was. Maar een comeback? Ik ben nooit gestopt. Ik heb mijn microfoon nooit aan de wilgen gehangen. Kijk, ik heb heel ingrijpende dingen meegemaakt [zijn jongste broer en schoondochter zijn verongelukt, red]. Dan realiseer je je: die showbusiness is allemaal buitenkant. Een luchtballon met een groot logo erop. En zit er in die ballon een gaatje, dan ontploft ’ie. Daar ligt niemand wakker van. Behalve jij.”

Potsierlijk

„Ik ben na het jaar 2000 lang niet creatief geweest. Ik ben een entertainer, als ik het podium op stap, moeten de mensen met z’n allen een gezellige avond hebben. Maar wat nou met z’n allen, zei ik tegen mezelf. Potsierlijk werd het. Mijn beroep is alles voor me, maar ik heb gemerkt dat mijn gezin, mijn familie, mijn vrienden tien keer belangrijker zijn. Toen ik weer begon, moest ik mezelf herpakken. Ik ben er wel, zei ik, maar ik hoop op uw begrip. Ik heb een ander repertoire, hang niet de lolbroek uit. De mensen begrepen het. Sterker, ze stonden als een blok achter me. Ik werd omarmd. Net als laatst, in Luxor, toen mijn stem het even niet deed.”

Megapiratenfestijn

„Zaterdag, de dag na de drie optredens in Luxor, trad ik ’s middags alweer op in Nijkerk. En ’s avonds in Borger, op het Megapiratenfestijn. Ik ben nergens te goed voor. Vroeger kleedde ik me om achter de biervaten. Wij hadden thuis helemaal niks, dus ik ben enorm bevoorrecht dat ik dit mag doen. En op dat Megapiratenfestijn staan toch weer 12.000 mensen, voornamelijk jongeren. Dat is nieuw publiek. Bovendien, het dak gaat er af. Daar krijg ik adrenaline van, dat is goed voor mijn hartje. Die saamhorigheid creëer ik, en dat staat in schril contrast met wat al die mensen met hun opmerkingen over het Koningslied creëren. Nee joh, het gaat niet om het geld. Dat hoeft niet meer. Ik hou gewoon van mijn vak. Neem nu Luxor. Heb ik pijn in mijn rug, of loop ik een beetje moeilijk zoals nu, dan ga ik toch even op een kruk zitten zingen? Zet ik tegelijk een soort huiskamersfeer neer.”

Geloof

„Mijn ouders waren heel arm. Mijn vader ging op zijn 68ste met pensioen, maar hij had toen nog vijf jongens thuis. Bij ons wachtten ze niet tot je ging studeren, maar tot je je eigen centjes kon verdienen. Mijn ouders waren ook zwaar christelijk. Als wij langs de bioscoop liepen, zeiden ze: kijk ze daar staan, in het voorportaal van de hel. Ken je Knielen op een bed violen van Jan Siebelink? Nou, dat waren wij. Het geloof maakte dat we ons moesten schikken in ons lot. Als je voor een dubbeltje bent geboren, zei mijn vader altijd. En ook: dat is voor ons soort mensen niet weg gelegd.”

Elvis

„Ik was er gauw klaar mee. Ik mocht op zondag niet fietsen. Toen dacht ik al: daar zit ’t hem toch niet in? Elvis was een rebel, hij werd mijn voorbeeld. Op een gegeven moment hadden we een grammofoon thuis. Daar draaiden mijn broers en ik A Big Hunk of Love van Elvis en Hou je echt nog van mij Rocking Billy van Ria Valk. Nee, dat mocht niet maar dat deden we toch, als mijn vader op zijn werk was. Mijn moeder stond het toe. Ze was dertig jaar jonger dan mijn vader. Hij kon mijn opa zijn. Ach, op een gegeven moment zijn ze gescheiden. Bleken het ook gewone mensen te zijn.”

Dromen

„Of ik nog altijd een gelovig man ben? Ik zal het geloof nooit afkraken. Maar ik heb ernstige bedenkingen over de manier waarop het de rest van je leven bepaalt. Geloof zit in hoe je je manifesteert als mens. Hoe respectvol ga je met mensen om? Hoe positief ben je? Wat is je bijdrage? Ik geloofde in dromen. Maar let op, je wordt uitgelachen als je in dromen gelooft.”

Groot, groter, grootst

„Peter Post heeft eens tegen me gezegd: je was een goede wielrenner geweest. Ik ben op mijn best als alles tegenzit. Als niemand er in gelooft. Wordt het dan toch een succes, dan krijg je na afloop dubbele punten, zei ik altijd tegen Laura. Dat dwingt respect af. Op een gegeven moment had ik 500 à 600 man personeel. Daar vult een ander zijn zaaltje mee. Moet alles groot zijn bij mij? Nou ja, ik sleutelde als monteur op de grootste zeeslepers ter wereld, Zwarte Zee, Witte Zee, Rode Zee, van Smit Tak. Lagen die dan na een reparatie te proefdraaien en bulderde alles van het schroefwater, dan was ik trots. Want je mocht alleen aan zo’n motor sleutelen als je een vakman was. Noem het erkenning.”

Maaiveld

„Ach ja, misschien geldt dat ook wel voor mijn concerten. Ik ben begonnen in De Doelen. Waarom eigenlijk niet, dacht ik, in de rest van de wereld doen ze het ook en daar kijkt niemand er vreemd van op. Een jaar later deed ik Carré en daarna toerde ik twee jaar langs dertig schouwburger met het orkest van Freddy Golden. Tenslotte heb ik 51 keer in een uitverkocht Ahoy gestaan. We haalden spectaculaire stunts uit. In 1987 daalde ik in een ruimtecapsule op het podium neer, op de muziek van Star Wars. Is dat groots of grootst? We zijn er zo gewend aan geraakt dat als je je kop boven het maaiveld uitsteekt... Ze lachten allemaal om me, weet je, maar ik trok wel mooi ieder jaar 15.000 mensen extra naar Ahoy.”

Trouw

„Ik ben altijd trouw geweest aan de mensen van het eerste uur. Ik ging niet shoppen. We zijn vanaf 1984 met elkaar geëvolueerd. Voor Ahoy gold dat ik de centen in mijn zak had en dat ik tegen niemand ‘dank je wel’ hoefde te zeggen. Ik ging zelf luisteren of het goed klonk op de tweede ring, want niet alleen de vips vooraan moesten een goede show en een goed geluid hebben. Ik heb het altijd zo gedaan. Dat de mensen met hun zakken vol geld het grootste deel van de kaartjes dekten. Zo bleef het ook voor de mensen op de tweede ring betaalbaar. Onvoorstelbaar eigenlijk. Ik had niks en ik mocht niks. En moet je nu kijken. Mijn carrière... Als ik er zelf op terug kijk, snap ik het ook niet helemaal.”

De documentaire ‘Lee Towers: The Voice of Rotterdam’ wordt maandag 20 mei uitgezonden op Nederland 2.