Badges, bonnen, het is een gekkenhuis

Marlies Baan is al meer dan 35 jaar vrijwilliger bij het Breda Jazz Festival. Inmiddels speelt haar man jazz en werken hij en hun twee zoons mee bij het festival. „De programmeur heeft een neus voor talent. Wouter Hamel stond hier al voor hij beroemd werd.”

Zaterdag 4 mei

Gisteren laatste medewerkersvergadering. Medewerkersbadges, crew-T-shirts en programmaboekjes zijn uitgedeeld. Geweldig om te zien hoe alle 125 medewerkers, in leeftijd variërend van 16 tot 76 jaar, zo enthousiast zijn over die vier dagen Breda Jazz Festival.

Ik bezoek het festival al sinds 1975. Nog geen twintig was ik, en het hele jaar door spaarde ik dubbeltjes om een kaartje voor het nachtconcert te kunnen kopen. Via een vriendje werd ik in 1977 medewerker van het festival. Het vriendje ging, het festival bleef en ik leerde mijn man kennen. Al snel speelde ook hij happy jazz. Het festival bepaalt een groot deel van ons leven en ook veel van onze vrienden hebben met het festival te maken. Ook onze kinderen zijn inmiddels medewerker.

Na het vorige festival zijn de jasjes van de gastvrouwen gestoomd, opgeborgen in plastic zakken en opgeslagen in de loods. Vandaag haal ik ze daar weer uit, zodat ze nog vijf dagen kunnen luchten. Dat is geen overbodige luxe.

Zondag

Het programma van Breda Jazz Festival is anders dan bijvoorbeeld North Sea Jazz. Door de brede programmering bereikt het andere muzikanten en een ander publiek. De programmeur heeft een neus voor talent. Zo stond Wouter Hamel al op het festival voor hij echt beroemd werd. Bekende namen dit jaar zijn Eric Vloeimans en Laura Fygi.

Om half twaalf ga ik naar het Kasteel van Breda. De Stichting Jazz at the Castle genereert geld ten gunste van Bredase jazzorganisaties door het organiseren van jazzconcerten. Dit keer wordt het concert verzorgd door scheidend festivalvoorzitter Antoine Trommelen (piano, drums, tenor- en sopraansax), de nieuwe voorzitter Bart Wouters (contrabas, sousafoon) en Han Wouters (drums, piano). Die drie laten horen wat ze in huis hebben. Het is verrassend als de kinderen van Antoine, Tessa (vocals) en Tijn (gitaar) ter gelegenheid van het afscheid hun plaats op het podium innemen naast hun vader.

Daarna ga ik door naar de workshop Funky Melodians Brass Band. Het is de bedoeling dat de deelnemers zondag als brassband voorop lopen in de Streetparade door de binnenstad. Achttien mensen hebben zich tot nu toe aangemeld.

Ik sluit de middag af in spelletjescafé De Zandloper met een jamsessie onder leiding van Harry Kanters. Het leuke van de jam is dat ervaren en minder ervaren muzikanten naast elkaar staan. Met als resultaat dat het ene nummer de pan uit swingt en het andere swingt als een blok beton.

Als ik tegen middernacht ga slapen, gaat de telefoon van zoon Bart: programmacoördinator Roland Kompier belt om het rittenschema van de muzikanten door te nemen. De ritten gaan naar Eindhoven Airport, Amsterdam Schiphol, Maastricht Aachen Airport, Brussel en Dortmund. Gelukkig komen er ook festivalgasten met de trein.

Maandag

Na gisteren ben ik in de stemming. Mijn rooster als secretariaatsmedewerker ligt vast, maar er blijft tijd over voor het beluisteren van een aantal concerten. Daarom stel ik vandaag mijn programma samen. Er zijn tien buitenpodia en zes binnenpodia. Ik prefereer vooral de oude(re) stijl. Zaterdagochtend ga ik zoals ieder jaar naar de Duo Special en ’s avonds naar The Legendary Sidney Bechet. Voor zondag staan het Gospelconcert met Denise Gordon en Total Praise Chospel Choir en de slotceremonie op mijn lijstje. Mijn gedachten gaan terug naar indrukwekkende momenten zoals de Tribute voor Tom Baker in 2011, de Amerikaan die in 2001 in Breda overleed. Kippenvel.

Dinsdag

Ook dit jaar kunnen we met het festivalkantoor terecht op de KMA. De medewerkers- en gastenlijsten actualiseer ik voor de laatste keer, want de militairenwacht is net zo gastvrij als onverbiddelijk: wie niet op de lijst staat, komt het terrein niet op. In de binnenstad wordt hard gewerkt; de meeste podia staan inmiddels, bannieren hangen (naast die van Breda Nassaustad) en morgen kan alles afgerond worden. ’s Avonds notuleer ik de laatste bestuursvergadering.

Woensdag

Thuis dek ik de logeerbedden voor muzikant Michael Funke en onze zoon Rik. Ik stofzuig het hele huis en maak de kattenbak schoon. Ik werk de notulen uit en daarna ga ik naar de KMA om het festivalkantoor in te richten. Ik leg jassen voor de stagemanagers, T-shirts voor de collectanten van de Piek voor de muziek, badges, dinerbonnen, consumptiebonnen, draaiboeken, computers, merchandising, roosters en EHBO-materiaal klaar. Mijn lijst van vorig jaar is weer een handig hulpmiddel.

Omdat manlief bezig is met de collectebussen, de ene zoon de Canadese/Amerikaanse band Hoppin’Mad ophaalt op Schiphol en de andere zoon bezig is met opbouw in de binnenstad, ga ik om acht uur naar de opening van de tentoonstelling van Jazz ten Toon in de Stadsgalerij. Daar is alle festivaldagen muziek en worden verschillende kunstvormen tentoongesteld: video’s, sculpturen, schilderijen. Muzikale omlijsting is van zangeres Fulvia di Domenico en haar band. Ik heb er niet veel van gehoord, want zoals altijd wordt er meer gekletst dan geluisterd. Herinneringen worden opgehaald, zoals dat ene jaar toen ik nog geen medewerker was en me voordeed als de dochter van hoogbejaarde Doc Cheatham, en zo zonder kaartje binnenkwam.

Donderdag

Onze schoondochter is jarig. Ze moet het doen met een sms-je. Volgende week zullen we het vieren.

Vanaf negen uur ’s ochtends zijn alle medewerkers op de KMA. De start is superhectisch. Ik maak kennis met de EHBO-medewerkers en met de beveiligers en neem bloemen voor solisten in ontvangst. Met zes secretariaatsmedewerkers verdelen we broodjes voor medewerkers over de koelboxen en lenen festivaljassen uit aan de stagemanagers. We maken de laatste badges aan en bij de KMA-poort staan automobilisten die het terrein niet op mogen en dus onmiddellijk een parkeerkaart nodig hebben. Het is een gekkenhuis, temeer daar iedereen de laatste officiële opening van Antoine wil bijwonen.

De opening haal ik niet, maar een uur later sta ik wel vooraan bij de Scat Cats, als die op podium Noord spelen.

Vrijdag

Het secretariaat draait geroutineerd. ’s Middags luister ik met veel plezier naar Hopping Mad en ’s avonds geniet ik van Dan Barrett. Geweldig. Het publiek is er stil van. Dat kan ook bijna niet anders met zulke topmuzikanten en in zo’n ambiance als de Bredase binnenstad. Het concert van Kapel Koninklijke Luchtmacht heb ik helaas niet gered, maar ik heb me later wel prima vermaakt bij All the Cats Join in, met kijken naar beginnende en gevorderde dansers en naar metamorfoses van bekenden en onbekenden, die zich door kappers en visagisten onder handen laten nemen. Echt leuk, maar de apotheose is toch de show van de Jicve Aces. Nog twee dagen te gaan!