Column

Paul de Leeuw in boeken

Schellebel Paul de Leeuw heeft afgelopen zaterdag bij de publieke omroep laten zien dat boekentelevisie op primetime wel degelijk leuk kan zijn, zelfs als het om een prijsuitreiking gaat. Weliswaar deed Nieuwsuur maandag adequaat en gecomprimeerd live verslag van de ‘twee uur durende executie’ van de vijf genomineerden voor de chique Libris Literatuurprijs, maar behalve de climax van de uitverkiezing van Tommy Wieringa, omlijst met zweet, schmink en een lange kus voor de vrouw van de triomfator, was het drama vrij mager. Dat kwam deels door het literaire achterlandschap van in avondkleding gehulde boekenbobo’s, politici en cultuurbestuurders – BB’ers en BN’ers dus. Een statisch geheel, dat me afwisselend aan de Nachtwacht en de Max Havelaar (het Indische deel) deed denken.

Alleen Wieringa’s nachtelijke sprong in de Amstel voegde nog enig theater toe aan de plechtige zitting van de hoofden van Lebak. Maar helaas stonden de camerawagens toen alweer in Hilversum.

De Leeuw weet wat televisie maken is: een beetje show, een goede of foute grap op zijn tijd, wat muziek, en vooral ruim baan voor de gasten, in dit geval de schrijvers en de juryleden. Weliswaar waren de uitverkorenen voor zijn prijs zes auteurs, wier boeken door hun uitgever niet op tijd voor de Librisprijs waren ingestuurd en was het werk voor de vijfkoppige leeuwenjury een makkie vergeleken met dat van de Libriskeurmeesters, maar het spektakel was er niet minder om.

Mochten bij de Librisprijs de afzonderlijke juryleden een laudatio voor een door hem of haar uitverkoren boek aan de BB- en BN-brigade voorlezen, bij De Leeuw stelden schrijvers en juryleden zich aan de kijkers voor, kregen die een beknopte samenvatting van de genomineerde boeken en kon een leger aspirant-lezers in de zaal of thuis op de bank kennismaken met auteurs van wie ze nog nooit hadden gehoord.

Het stemgedrag van de afzonderlijke juryleden – volgens de methode-Eurovisie Songfestival – liet vervolgens zien dat een unaniem oordeel niet altijd wordt bereikt. Bij de Librisjury kon je die conclusie alleen na tekstueel onderzoek trekken.

De Langs de Leeuw Literatuurprijs had geen pretenties. Het was boertig vermaak, geheel in de nationale traditie. Maar sympathiek was het wel. Het voorbeeld dat ermee is geschapen is er een om te onthouden. Dan maar wat minder chic.