Leider hongerstakers Rotterdam tegen afspraak in toch geïsoleerd

De hongerstakers in Rotterdam volgen het voorbeeld van die in het detentiecentrum op Schiphol. Foto ANP/ Evert Elzinga

Een honger- en dorststaker in het detentiecentrum in Rotterdam is tegen de afspraken in afzondering geplaatst om de staking te breken. Het gaat om de Afghaan Sayam Uddin Nessar, die zich heeft opgeworpen als woordvoerder van de groep hongerstakers. Gisteren aten volgens Nessar 62 gedetineerden niet, van wie er elf ook niet dronken. Nessar zei dit vanochtend telefonisch vanuit het detentiecentrum.

De woordvoerder van het ministerie van Justitie doet geen uitspraken over individuele gevallen. “In z’n algemeenheid kan ik wel zeggen dat mensen apart worden gezet als het medisch noodzakelijk is om ze met een camera in de gaten te houden.”

Afspraak was dat stakers niet in isoleercel geplaatst zouden worden

De Nederlandse Vereniging Asieladvocaten en -juristen Nederland (VAJN) had deze week met de directie van het detentiecentrum afgesproken dat hongerstakers niet in de isoleercel zouden worden geplaatst. Dat gebeurde eerder wel in het detentiecentrum op Schiphol waar de hongerstakers inmiddels met hun actie zijn gestopt.

Nessar zit niet in een isoleercel maar in een cel in een ander, leegstaand gebouw binnen het detentiecentrum. Daar kan hij met niemand contact hebben, behalve met bewakers. Hij heeft niet de beschikking over eigen spullen en heeft geen schone kleren. Een uur per etmaal mag hij luchten, in een kooi. Hij voelt zich op de derde dag van zijn honger- en dorststaking erg zwak, zei hij.

Advocaat VAJN: apart zetten “dubieus”, geen juridisch argument tegen

Advocaat Frans Willem Verbaas, die namens de VAJN met de directie sprak, vindt het apart zetten van Nessar “dubieus”, omdat het regime wel erg op een isoleercelregime lijkt. Maar er is volgens hem geen juridisch argument tegen het splitsen van de honger- en dorststakers.

De stakers protesteren tegen inhumane omstandigheden waaronder ze gevangen zitten. Het regime is soberder dan in ‘gewone’ gevangenissen. Ze voelen zich als criminelen behandeld, terwijl ze dat niet zijn. Ze zitten vast omdat ze Nederland moeten verlaten, bij sommigen loopt nog een asielprocedure. De gevangenen zitten veel in hun cel, er zijn weinig activiteiten. Niemand weet hoe lang hij nog moet zitten en die onzekerheid valt veel gedetineerden zwaar.