De shopaholic gaat in aandelen

Voor wie het niet wist: Sophie Kinsella heet eigenlijk Madeleine Wickham. Even resumerend: Kinsella is de bestsellerauteur van een serie boeken rondom het leven van Rebecca Bloomwood, een leven dat – origineler dan de meeste Bildungsromans – begint bij het moment dat Rebecca een eigen creditcard krijgt. Het hele verhaal begint met Shopaholic, een hilarisch boek over een journaliste die bij het tijdschrift Succesvol Sparen werkt en dan veel te veel geld uitgeeft omdat ze koopverslaafd is. In het verlengde van dat succes kwam Kinsella toen met Shopaholic! in alle staten (koopverslaafde heeft carrière, maar koopt toch te veel schoenen en haar relatie loopt ook al niet lekker), Shopaholic zegt ja (verrassend: de koopverslaafde gaat trouwen) en Shopalicious! (hierin pakt koopverslaafde alle spulletjes uit die ze heeft gekocht tijdens haar huwelijksreis) en Shopaholic & Baby (u raadt het al).

Kinsella is een auteur die razendscherpe analyses van het kapitalisme tentoonspreidt in fictie. In haar romans worden namelijk grote gevoelens inzichtelijk gemaakt, zoals de innerlijke verscheurdheid die kan optreden wanneer er een paar schoenen in de etalageruit staat dat roept ‘koop me’. Wie is de schuldige van de existentiële verwarring: de commercie of de koper? Kwesties die in tijden van recessie iedereen bezighouden. Het geeft ook aan dat deze Shopaholic-serie zijn tijd ver vooruit is. In feite is het de bijbel van Mark Rutte, alleen heeft onze premier de laarzen en korte rokjes van Kinsella vervangen door meer Hollandse consumptiegoederen als huis en auto.

Gespannen keek ik uit naar de boeken die Sophia Kinsella had geschreven onder haar echte naam, Madeleine Wickham dus. Waarom deze openheid? De reden daarvoor geeft ze zelf in haar nu in vertaling verschenen bestseller De Tennisparty (The House of Books, € 17,95 – na verschijning direct hoog in de CPNB bestsellerslijst): ‘De reden is dat de boeken onder de naam Madeleine Wickham verschillen in stijl van mijn Sophie Kinsella boeken’, een bericht dat ze ondertekent met ‘Madeleine Wickham alias Sophie Kinsella’. Het beste is blijkbaar het misverstand te vergroten.

Maar spannend dus, hoe was Kinsella als schrijfster toen ze gewoon Wickham heette? Heel anders, zoals ze zelf aangeeft?

Nee hoor, gelukkig overdrijft Kinsella alias Wickham een beetje: De Tennisparty is zowel inhoudelijk als stilistisch volledig inwisselbaar (zelfs het omslag past volledig bij de Kinsella boeken) met haar eerdere boeken. Alleen de verkoopcijfers weken af.

Ook in haar vroege werk draaide het om liefdesproblemen, drank, eten en geldzorgen. Als Wickham ging het nog om enorme bedragen; foute beleggingen die de ene vriend de ander in de maag splitst en uiteraard creditcardproblemen, en dat allemaal in de scherpe, hilarische stijl met veel dialogen van vriendinnen onder elkaar.

Ook hier wordt het kapitalisme flink onder de loep wordt genomen. Hoe beleg je in een hotel, wanneer levert kunst wat op en hoe verkoop je je fondsen wanneer de grafieken niet kloppen? Wickham was als schrijfster van economische boeken nog wat overtuigender dan Kinsella.