Tinkebells decor

Een paar uur voordat het Vlissingse huisje met twee uitgeprocedeerde asielzoekers zou worden afgebroken, staarde ik binnen, nog onwetend, met de bewoners naar een sjoelbak. „Ik kijk er al de hele dag naar, maar ik begrijp niet wat het is”, zei Shirak Gevorkan (23), uit Armenië. Ezzedin Rahmatallah Mehimmid (19) uit Soedan schudde ook zijn hoofd. Ik zocht vergeefs naar stenen. De sjoelbak was een decorstuk. Net als het roosje op tafel, de gebloemde gordijnen, het koekblik en ergens ook de asielzoekers zelf. Het huisje was getimmerd door kunstenaar Tessa Hendriks, die nog snel even een lampje kwam aansluiten in een mooie plisséjurk, want ze moest naar De Wereld Draait Door. Dat hier een maand lang echte illegalen zouden wonen, was bedacht door kunstenares Tinkebell. Dit voor de viering van Bevrijdingsdag, op uitnodiging van De Cultuurwerf, de plaatselijke kunstinstelling.

Alleen: Tinkebell maakte de aanwezigheid van de illegalen pas vrijdag bekend. Was er nu wel of geen vergunning verleend voor het huisje, inclusief verblijf van twee ‘performers’? Tinkebell bazuint nu rond dat de gemeente zich niet aan eerdere afspraken houdt en zelfs „achter de schermen” dreigt de subsidie aan De Cultuurwerf te verminderen. Kunst versus gezag! Voor de illegalen!

De burgemeester ontkent. En zelfs directeur Onno Bakker van De Cultuurwerf noemde zo’n subsidiedreigement toen ik ernaar vroeg onzin: „Tinkebell kan de dingen wél naar haar hand zetten.”

Ik belde de burgemeester, René Roep (CDA). Ergernis had zich al in diens stem vastgezet. Het huisje, zei hij, voldeed met of zonder bewoners volstrekt niet aan regels voor brandveiligheid en bouwvoorschriften. Het kon, hier aan de Zeeuwse kust, zó wegwaaien.

Daar zat wat in. Maar waarom mocht het er dan wél staan tijdens het Bevrijdingsfestival? „Ik was doodsbenauwd dat deze bewoners iets zou overkomen”, zei Roep. „Maar ik ben hier aan de vooravond van een enorm evenement voor het blok gezet.” Roeps angst voor een rel was dus toch net wat groter.

Dat het huisje stante pede moest worden afgebroken, meldde Tinkebell maandagavond opgewonden en kwaad aan de telefoon, toen ik al was vertrokken. Zelf was ze met collega Tessa Hendriks ook alweer in Amsterdam.

Tinkebell zocht en vond vervolgens druk twitterend tijdelijke logeeradressen voor haar asielzoekers. De Cultuurwerf hielp. Maar de bedenkster zelf keerde niet terug naar Vlissingen om Shirak en Ezzedin tot steun te zijn. „Ik bied de ruimte, maar ik kan natuurlijk niet alle verantwoordelijkheid nemen”, zei ze. De Wereld Draait Door had helaas afgebeld, maar dinsdag was daar weer een kans.

Tinkebell gelooft oprecht dat ze dan iets aan de kaak stelt. Ik vind dat ook een goedbedoelende kunstenaar niet zo slordig zou moeten stunten met illegalen.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Arjen van Veelen.