Reportage De hele stad door voor melkpoeder

FOR STORY GERMANY BABY FORMULA SHORTAGE - FILE - In this April 10, 2013 file photo a sign limiting the purchase of baby milk formula powder hangs on the shelf in a supermarket in London. Parents thousands of miles away in China have been using the Internet or tapping friends and relatives in Europe to buy up stocks of high quality European-produced formula baby milk and paying the price of exporting the product, and the demand is so high that shops across much of Europe are rationing the sales of baby formula milk. Chinese parents who have enough money have largely shunned local brands since a contaminated milk scandal in 2008 left six babies dead and another 300,000 sick.(AP Photo/Kirsty Wigglesworth, File) AP

Vader van Max (4 maanden oud)

De bodem van ons laatste pak Nutrilon is in zicht. Hooguit tien schepjes nog. Niet eens genoeg voor twee voedingen.

Het is zaterdagmiddag en ik ben op melkpoederjacht. Ook in de derde winkel niets dan lege Sovjetschappen. Zo voelt schaarste dus.

De melkproductie van mijn vrouw is een week geleden gestopt en onze zoon is nog te jong voor babyhapjes. We zijn dus voor zijn voeding aangewezen op melkpoeder. Ik denk aan het hartverscheurende gehuil waarmee zoonlief aangeeft: ‘Eten, nu!’ Dit is het moment waarop papa een beetje radeloos begint te worden. ALS IK GEEN MELKPOEDER VIND, DAN STERFT MIJN BABY. Kom, kom. Rustig maar. Het is 2013. Ik woon in Nederland. Er moet toch érgens in de stad nog wel een pak te krijgen zijn?

Bij winkel nummer vier staan zowaar een paar pakken Friso. Dilemma. Onze zoon krijgt Nutrilon. Ik weet niet of hij Friso mag. De vorige keer toen er nergens een gewoon pak melkpoeder te vinden was, kwam ik thuis met een pak Nutrilon voor baby’s die veel overgeven. Dat bleek een kapitale fout. „Die geef je alleen op doktersvoorschrift”, corrigeerde mijn schoonmoeder me fijntjes. Nee, je experimenteert niet met je baby.

Ik vraag aan de caissière of ze misschien Nutrilon in het magazijn heeft staan. Ze gaat kijken.

Oh my god! De caissière komt terug met precies het goeie pak. „Heeft u er nog één?” En ja hoor, de engel brengt me nóg een pak. De luxe. De overdaad. Nu hoef ik pas over twee weken weer op jacht.

Bij het afrekenen zie ik iets strengs in haar blik – denkt ze nu dat ik een babymelkrunner ben? Maar ik weet al hoe ik me als doorgewinterde vader kan afficheren. „Heeft u nog babyzegels?”

„Nee”, zegt ze tot mijn schrik, „die geven we nooit bij melkpoeder” – en dat zou je moeten weten als je een échte vader was, hoor ik haar denken. Oh, hel. De volgende keer koop ik Friso.