Lui schmierende feelgoodshit

The Big Wedding. Regie: Justin Zackham. Met: Robert De Niro, Diane Keaton, Susan Sarandon. In: 100 bioscopen.

Opportunistisch schuinsmarcheerder Don (De Niro), zijn new-ageheksje Bebe (Sarandon) en zijn ex Ellie (Keaton) bereiden het huwelijk van hun adoptiefzoon Alejandro voor. Maar de streng katholieke biologische moeder komt over uit Colombia en moet geloven dat Don en Ellie nog steeds getrouwd zijn. En dan is er een malle priester, een maagdelijke broer, een Colombiaanse sloerie, kleinzielige rechtse schoonouders en nog zo wat.

The Big Wedding is een ensemblefilm op maat gesneden van Hollywoods champagnesocialisten De Niro, Sarandon en Keaton. Zij spelen elk hun eigen karikatuur in deze klucht rond een rijke, ruimdenkende familie die zich in de traditie van John Lantings Theater van de Lach uitleeft in running gags (elke vrouw slaat Don in het gezicht) en trippeltrap van slaapkamer naar kledingkast. Men betrapt elkaar tijdens het beffen, klautert uit ramen, zegt genante dingen terwijl alle gasten luisteren – tot alles uitkomt, en dat is maar goed ook. Zal die malle priester nog te water gaan?

The Big Wedding uitzitten: het is alsof ze een drol op je stoep draaien en daar vervolgens geld voor vragen. Niemand gelooft echt in dit soort luie, schmierende feelgoodshit, maar ze blijven ze bakken zolang u ervoor betaalt.