Ik was in Boston en begrijp de VS

Als deelnemer aan de marathon van Boston kijk ik anders aan tegen het betoog van Ian Buruma dat de Amerikaanse overheid overtrokken op de terreuraanslagen in Boston gereageerd zou hebben (NRC Handelsblad, 4 mei). Gelukkig heb ik de explosies niet van dichtbij meegemaakt, ik was reeds gefinisht. De onwetendheid over wat zich precies had afgespeeld, en of familie en kennissen in veiligheid waren, zorgde voor onrust. Zij konden niet bereikt worden omdat het telefoonverkeer was hadden platgelegd. De onrust werd verder versterkt door de angst dat er nog een bom kon ontploffen. In de dagen daarna werd duidelijk dat de broers Tamerlan verdacht werden van de aanslag.

In deze context is het begrijpelijk dat de Amerikaanse overheid alle voorzorgsmaatregelen heeft getroffen om de verdachten te isoleren. Ze hadden met relatief simpele middelen veel slachtoffers gemaakt en konden dat mogelijk herhalen.

Je kunt je afvragen door wie de vrijheid van burgers nu wordt beperkt: de overheid of de verdachten? Wanneer je niet vrij over straat kunt lopen zonder zorgen of je omver wordt geblazen, dan lijkt me een tijdelijke beperking van de vrijheid van burgers door de overheid legitiem. Het dient een doel: de vrijheid op termijn garanderen. Soms moet je vechten om je vrijheid te kunnen behouden. 5 mei maakt dit ons elk jaar duidelijk.

Hans Hoorweg

Utrecht