Het leven moet wel leuk blijven

Filmpjes van onthoofdingen mogen ook al niet meer op Facebook. Ze voegen zich bij de blote damestepels van radicale activistes die eerder al in de ban gingen. Ze worden allemaal gewist. Tepels zijn te onzedelijk. Onthoofdingen te bedreigend. Allebei zijn ze te schadelijk voor tere kinderzieltjes. Het leven moet wel leuk blijven.

Mijn eerste associatie was: het stervende paard. Dat was een foto in de krant na de Amerikaans-Britse invasie in Irak in 2003. Oorlogen zijn niet leuk, en de foto gaf dat treffend weer. Het was bepaald niet de vrolijke bevrijding die was beloofd. Er werd in het hele land gevochten en geplunderd, mensen gingen dood en het paard bezweek.

Nu zijn stervende dieren voor veel lezers heel wat confronterender dan stervende mensen, leert mijn lange krantenervaring. Dode mensen op de foto leveren boze brieven op, vaak onder verwijzing naar de kinderen van de schrijver, maar dode dieren nog meer. Zeker een paard.

Dan maar geen stervende paarden in de krant?

Facebook had volgens de BBC aanvankelijk geweigerd onthoofdingen te wissen, omdat het wél ging om beelden uit „de wereld waarin we leven”. Maar Amerikaanse en Britse organisaties die internet in de gaten houden namens de kinderziel hadden een kleine campagne gelanceerd, en toen waren ze bij Facebook snel door de bocht.

De tere kinderziel kan natuurlijk, als zijn ouders van huis zijn, met een beetje zoeken op internet nog steeds een leuke verzameling onthoofdingen aanleggen, net zoals ieder ander. Zoals hij ook op de televisie die hij als kind van tegenwoordig in zijn kamertje heeft staan de gruwelijkste geweldsscènes kan volgen. Of, nu we het er toch over hebben, de meest expliciete seks.

Ik zit ’s middags vaak videofilmpjes te kijken van de oorlog in Syrië. Luchtaanvallen. Ingestorte monumenten. Rijen dode mannen, vrouwen en kinderen, veel kinderen, met kogelwonden of doorgesneden keel. Een achteloze stapel lijken in een pick-up truck. Dat is het werk van het regime. Ook: een groep geëxecuteerde soldaten. Onthoofdingen en martelpraktijken. Dat is het werk van rebellen; filmpjes uit de martelkamers van Assad worden niet naar buiten gebracht.

Zo probeer ik op afstand de werkelijkheid van de oorlog in Syrië een beetje te volgen. De filmpjes vertellen dat de revolutie tegen Assads extreem onderdrukkende regime gaandeweg in de strijd ook haar onschuld heeft verloren. Je kunt natuurlijk wel proberen de realiteit buiten de deur te houden, maar wat schiet je daar uiteindelijk mee op? Vroeger of later dient de werkelijkheid zich toch wel aan.

En trouwens, waar zijn eigenlijk die bloedige oorlogsseries op de tv op gebaseerd?

Dus foto’s van stervende paarden in de krant.

Carolien Roelants is Midden-Oostenredacteur van nrc.next en NRC Handelsblad. Zij schrijft elke dinsdag op deze plek een column over buitenlandse kwesties.