Genereuze en cameraschuwe kunstenaar

** FILE ** American artist Sol LeWitt is seen in this 2001 file photo at the Whitney Museum of American Art in New York. LeWitt, an artist known for his dynamic wall paintings and as a founder of minimal and conceptual art styles, died Sunday, April 8, 2007 in New York, according to published reports. (AP Photo/New York Times, Bill Cunningham) ** MANDATORY CREDIT; NYC OUT; MAGS OUT; NO SALES; TV OUT, NO ARCHIVE, WASHINGTON POST OUT ** AP

Zien

Film

Close-up: Sol LeWitt

Nederland 2 23.00-0.00 uur

Het is alweer zes jaar geleden dat de Amerikaanse kunstenaar Sol LeWitt (1928-2007) overleed, maar zijn nalatenschap is in Nederland nog alom aanwezig. In het Haags Gemeentemuseum bijvoorbeeld, waar zijn muurschilderingen het trappenhuis sieren. Of in het Bonnefantenmuseum in Maastricht, waar zijn zinderende spiraallijnen in 2010 in de koepelzaal zijn aangebracht. Regisseur Chris Teerink probeert er in zijn film Sol LeWitt achter te komen waarom de band van de kunstenaar met Nederland zo hecht was. Hij sprak met LeWitts assistenten, met museumdirecteuren en conservatoren. Gaandeweg ontstaat zo een portret van een kunstenaar die notoir cameraschuw was.

Uit de vele lovende woorden blijkt dat LeWitt een genereus kunstenaar was, die veel van zijn kunstwerken weggaf. Mooi zijn de scènes waarin een bezoek wordt gebracht aan Spoleto in Italië, waar LeWitt lange tijd woonde. De lokale koffiebar hangt vol met zijn kunstwerken. De plaatselijke timmerman, die ooit zijn sculpturen voor de Biënnale van Venetië uitvoerde, denkt zichtbaar met weemoed aan de kunstenaar terug. Op een plankje in zijn werkplaats koestert hij een vergeeld kiekje van hem en LeWitt. Het is de enige keer in de film dat we de kunstenaar te zien krijgen.

Sandra Smallenburg