Doe-het-zelf wapen omzeilt de wet

Wie een 3D-printer heeft, kan zelf een pistool van plastic maken, dat niet zichtbaar is bij controles. Hoewel: het lukte deze krant nog niet.

Alleen de kogel en één pin van het wapen van Cody Wilson kunnen niet worden geprint.

Een wapenfabriekje voor in huis, formaat magnetron. Dat is de 3D-printer sinds vorige week óók. Toen vuurde rechtenstudent Cody Wilson (25) uit Texas een plastic pistool af in de woestijn, in het bijzijn van journalisten. Alle onderdelen uit het pistool waren geprint. Sinds gisteren staat het ontwerp online, gratis te downloaden.

Wilson wil ermee zeggen: wie een 3D-printer heeft, kan maken wat hij wil. In het ‘Wiki Weapon’ komen het recht om jezelf te verdedigen en het recht op persvrijheid mooi samen, vindt hij. De site van zijn anarchistische club Defense Distributed verwijst naar citaten van founding fathers Thomas Jefferson en George Washington en de toespraak van John Milton over de vrijheid van de drukpers.

Dat zijn ontwerp voor het eerste printbare pistool potentieel dodelijk is, maakt Wilson niet uit. Dat is juist de bedoeling van een wapen. „Het is geen geweer als je er niet iemand mee kunt doden”, zei hij tegen een journalist van het tijdschrift Forbes. „Overal waar een computer staat met een internetverbinding, kan in theorie een wapen gemaakt worden.”

Het omstreden ontwerp van Defense Distributed komt net op het moment dat president Obama een moeizame campagne voert voor strengere wapenwetten na een aantal bloedbaden, waaronder de schietpartij op een basisschool in Newtown. Een van de weinige voorstellen die kans van slagen hebben is de strengere controle van kopers van wapens. Het doe-het-zelf-pistool omzeilt dit.

Het pistool ‘Liberator’ – verwijzend naar de goedkope wapens die de geallieerden boven Frankrijk dropten – bestaat uit 16 onderdelen van hard plastic. Die kunnen op basis van ruimtelijke tekeningen geprint worden met relatief goedkope 3D-printers van minder dan 1.000 dollar. Bijvoorbeeld de ook in Nederland verkrijgbare RepRap en MakerBot. Zijn eigen printer voor het prototype was wel geavanceerder.

Alleen de kogels moeten los worden gekocht en in elk wapen zit één metalen pin, te koop bij bouwmarkten. Het duurt circa vier uur om de onderdelen te printen. Het materiaal kost niet meer dan een paar tientjes.

In de VS is het niet verboden om zelf vuurwapens te fabriceren, wel moeten metaaldetectors af kunnen gaan. Daarom is een extra stuk staal toegevoegd aan het ontwerp van het Wiki Weapon. Maar wie wil, print ook dat onderdeel in plastic.

Amerikaanse politici hebben bezorgd gereageerd. „Veiligheidscontroles en wapenwetten zijn nutteloos als criminelen thuis plastic wapens kunnen printen,” schreef congreslid Steve Israel in een verklaring. Senator Charles Schumer van New York, bekend om zijn inzet voor strengere wapenwetten, wil een verbod op printbare pistolen. „Een terrorist of een gek kan straks een wapenfabriek beginnen in de garage,” zei hij.

De vraag is of de Liberator een groot succes wordt. Het is in de VS relatief gemakkelijk en goedkoop om aan veel zwaardere vuurwapens te komen. Maar in landen met strenge wapenwetten, zoals Nederland, kan het een optie zijn.

Het printen van een wapen klinkt eenvoudiger dan het is. De printer die tijdelijk op de redactie van deze krant staat, had moeite met het printen van een paar onderdelen. Ze waren niet stevig genoeg. Goedkope printers zijn wellicht ook niet exact genoeg voor een vuurwapen.

Wie het lukt een pistool te printen, moet oppassen. Wilson testte zijn Wiki Weapon van een veilige afstand. Met een koord haalde hij de trekker over. Bij een .22-kogel ging het goed. Maar toen hij een zwaarder kaliber gebruikte, ontplofte het pistool.