Dio viert de vrijheid in Vlissingen

Op 14 plaatsen waren Bevrijdingsfestivals. Rapper Dio en twee andere ‘ambassadeurs’ moeten jongeren bij de viering betrekken.

Zondagochtend, ergens midden op de Noord-Brabantse hei. Het is nog stil op vliegbasis Gilze-Rijen als Dio met zijn ‘crew’ voor de Cougar poseert. De militaire helikopter transporteert hem als een van de drie Ambassadeurs van de Vrijheid langs de bevrijdingsfestivals van Vlissingen, Rotterdam, Den Haag en Amsterdam.

Is vijf mei nog relevant voor de huidige generatie? Uit onderzoek van het organiserend comité blijkt dat het draagvlak voor de viering van 5 mei bij jongeren minder is. Dio: „Naar mijn shows komen mensen van 8 tot 80, bi, hetero of gay. Optredens, festivals, muziek, dat is vrijheid voor mij. Met de oorlog heeft onze generatie veel minder. Over tien jaar zijn alle veteranen dood, daarom zijn nieuwe iconen zoals ik nodig om de vrijheid te vieren.”

Op Gilze-Rijen is Dio „op een gezonde manier gespannen, niet zenuwachtig”. Hij staat voor de helikopter met twee vingers in de lucht. „De V van vrijheid! De V van victorie! De V van Villem! Twee vingers in de lucht!” De fototoestellen van de nationale pers gaan omhoog. Dio poseert in de cockpit. Collega-rapper Sef: „Net P. Diddy.” Piloot Willem de Jong: „Ik heet Willem, maar ze noemen me Wopper.” Dio: „Met Wopper in de chopper!”

Dio is Diorno Braaf (26): de Amsterdamse rapper van Surinaamse afkomst, wiens album vorig jaar gangmaker was op de zomerfestivals. De crew bestaat uit rapper Sef (Yousef Gnaoui), managers Marc Derby en Nadir Mea, achtergrondzanger Rob Dekay Hameka, producer SirOJ en gitarist Main. De rest van de 7-koppige band moet met de bus.

Drie Cougars transporteren dit jaar de drie ambassadeurs – naast Dio singer-songwriter Miss Montreal en band Chef’Special – langs de 14 bevrijdingsfestivals. De helikopters zijn een cadeautje van Defensie.

Het is mooi weer, dus mogen de deuren open. Binnen een paar minuten stijgt de Cougar tot een kilometer hoogte. Hij vliegt 280 km per uur, de temperatuur daalt tot 11 graden. En dan wordt het stil. Niemand verstaat elkaar nog. Op verzoek van manager Nedir zwenken de piloten omhoog en omlaag in hoeken van 45 graden, als een kermisattractie.

Dio, na landing bij SSV Walcheren: „Nu kan ik morgen gelukkig sterven. Dit is een van de leukste dingen die ik in mijn leven heb gedaan.” Iedereen rent vanonder de helikopter richting wc. Dan met de bus naar Vlissingen. Anderhalf uur voor aanvang is de Grote Markt leeg.

„Wie zijn jullie?”, vraagt de vrouw achter de balie van de kibbelingtent. Sef: „Wij komen optreden.” Zij: „Dio? Nog nooit van gehoord.”

Toch was zijn festivalreputatie aanleiding voor het Nationaal Comité om Dio te vragen voor de ‘erefunctie’ van ambassadeur. Met zijn liveband was hij zomer 2012 een van de meest gewaardeerde acts. Met Dio hoopt het comité een „jonger en meer hiphop publiek te trekken”.

De eerste rij op de Grote Markt is gevuld met 14-jarige meisjes met felgekleurde iPhone-hoesjes. Ze maken foto’s van Dio en van zichzelf. Erachter zestigjarigen. De leeftijden ertussen, die zijn er niet. Dio vraag om een „oh ho”. Niemand reageert. Dio legt de muziek stil. „Ik ben hier gekomen om de vrijheid met jullie te vieren. Niet om stil te staan.” Voorzichtig gezang. Dio vraagt om een sit down. Niemand reageert. Dio dringt aan. „Alleen als je een hernia hebt, mag je op je benen blijven staan.” Het publiek zakt.

Het is hard werken, maar met zijn mix van elektrorock en hiphop krijgt hij de massa mee. Aan het eind van de show is de markt vol.