De lucht in met Dio en zijn crew

Bevrijdingsfestival // Met veertien festivals werd gisteren door het hele land de bevrijding gevierd Drie ‘ambassadeurs’, jonge artiesten, vlogen met militaire helikopters van podium naar podium Een dag met rapper Dio

Dio is een van de drie artiesten die op 5 mei de bevrijdingsfestivals zal aandoen. hier zit hij vlak voor vertrek in de helicopter vanaf vliegbasis Gilze-Rijen foto:geert snoeijer

Zondagochtend, negen uur, 5 mei, ergens midden op de Noord-Brabantse hei. Het is nog stil op het asfalt van militaire vliegbasis Gilze-Rijen als Dio met zijn ‘crew’ voor de Cougar-helikopter poseert. De helikopter transporteert hem als een van de drie ambassadeurs van de vrijheid langs de bevrijdingsfestivals van Vlissingen, Rotterdam, Den Haag en Amsterdam. Een helikoptervlucht stond nog op zijn bucket list, dus Dio is „op een gezonde manier gespannen, niet zenuwachtig”.

Dio poseert voor de helikopter met twee vingers in de lucht. „De V van vrijheid! De V van victorie! De V van Villem! Twee vingers in de lucht!” De fototoestellen van de nationale pers gaan omhoog.

Dio poseert in de cockpit.

Sef: „Net P. Diddy.”

Piloot Willem de Jong: „Ik heet Willem, maar ze noemen me Wopper.”

Dio: „Met Wopper in de chopper!”

De toon is gezet.

Dio, dat is Diorno Braaf (26): de Amsterdamse rapper van Surinaamse afkomst, wiens album Benjamin Braafs Festival afgelopen juli verscheen en die gangmaker was op de zomerfestivals. De crew, dat zijn collega-rapper Sef (Yousef Gnaoui), managers Marc Derby en Nadir Mea, achtergrondzanger Rob Dekay Hameka en producer SirOJ en gitarist Main.

De rest van zijn zevenkoppige liveband moet met de bus. Balen, niemand van hen heeft ooit een helikoptervlucht gemaakt. Als de groep na de instructievideo het asfalt oploopt, gaan de iPhones omhoog.

Die Cougar is een cadeautje van het ministerie van Defensie. Sinds 1991 worden de helikopters gratis beschikbaar gesteld. Er gaan officieel 17 man in, maar Wopper heeft er weleens 35 in vervoerd. „Bij een reddingsoperatie bij een rivier in Afghanistan.” Eigenlijk zouden dit jaar de veel grotere Chinooks – capaciteit 28 man – worden ingezet. Maar daar konden niet genoeg crash seats in, stoeltjes voor burgers. „Militairen mogen op een klapstoel. Risico van het vak, je hebt niet voor niets bij de luchtmacht getekend.”

Dus transporteren drie Cougars dit jaar de drie ambassadeurs – naast Dio singer-songwriter Miss Montreal en band Chef’Special – langs de 14 bevrijdingsfestivals.

Het is mooi weer, dus mogen de deuren open. Binnen een paar minuten stijgt de Cougar tot een kilometer hoogte. De helikopter vliegt 280 km per uur, de temperatuur daalt tot 11 graden. En dan wordt het stil. Niemand verstaat elkaar nog. Op verzoek van manager Nedir zwenken de piloten omhoog en omlaag in hoeken van 45 graden, als een kermisattractie.

Dio, na landing bij SSV Walcheren: „Nu kan ik morgen gelukkig sterven. Dit is een van de leukste dingen die ik in mijn leven heb gedaan.”

Sef: „Je beseft echt even weer dat je blij moet zijn bij deze baan.”

Dio en crew rennen vanonder de helikopter richting wc. Daarna gaat er een bus richting centrum Vlissingen. Anderhalf uur voor aanvang is de Grote Markt leeg.

„Wie zijn jullie?”, vraagt de vrouw achter de balie van de kibbelingtent. Sef: „Wij komen optreden.” Zij: „Dio? Nog nooit van gehoord.”

Toch was zijn festivalreputatie aanleiding voor het Nationaal Comité 4 en 5 mei om Dio te vragen voor de ‘erefunctie’ van ambassadeur. Met zijn liveband was hij een van de meest gewaardeerde live-acts afgelopen zomer. Met Dio hoopt het comité een ‘jonger en meer hiphop publiek te trekken’.

In Vlissingen laat Dio zien waarom. De eerste rij op de Grote Markt is gevuld met 14-jarige meisjes met felgekleurde iPhone-hoesjes. Ze maken foto’s van Dio en van zichzelf. Erachter zestigjarigen. De leeftijden ertussen, die zijn er niet.

Dio vraag om een ‘oh ho’. Niemand reageert. Dio legt de muziek stil. „Ik ben hier gekomen om de vrijheid met jullie te vieren. Niet om stil te staan.” Voorzichtig gezang. Dio vraagt om een sit down. Niemand reageert. Dio dringt aan. „Alleen als je een hernia hebt, mag je op je benen blijven staan.” Het publiek zakt.

Het is hard werken, maar met zijn mix van elektrorock en hiphop krijgt hij de massa mee. Aan het eind van de show is de markt vol.

Is vijf mei nog relevant voor de huidige generatie? Uit onderzoek dat het comité in 2013 liet doen, blijkt dat het draagvlak voor de viering van 5 mei bij jongeren minder is. Dio: „Naar mijn shows komen mensen van 8 tot 80, bi, hetero of gay. Optredens, festivals, muziek, dat is vrijheid voor mij. Met de oorlog heeft onze generatie veel minder. Over tien jaar zijn alle veteranen dood, daarom zijn nieuwe iconen zoals ik nodig om de vrijheid te vieren.”

En die helikopters, zijn die nodig? Piloot De Jong: „Ja, want die ambassadeurs gaan door het hele land. En er is natuurlijk ook een duidelijke link met Defensie.” Na afloop worden de piloten op het podium geroepen. Dio: „Wij denken soms dat vrijheid vanzelfsprekend is, maar deze mannen strijden daar elke dag voor.”

Op weg naar Rotterdam krijgt hij een legerkleurige gordel rond zijn middel, voor de veiligheid.

Dio: „Net een trenchcoat.”

Sef: „Nonchalant.”

Als het terrein bij de Euromast gevonden is, staat de rest van de band al klaar. Die kwamen per bus.