Bevrijding in Egypte

Ad van Liempt, maker van verschillende documentaireseries over de Tweede Wereldoorlog, zei gisteren in Brandpunt (KRO) dat hij al die popconcerten op Bevrijdingsdag maar een slappe oplossing vindt. Je kunt jongeren met een goed verhaal immers ook op een meer inhoudelijke manier bij de geschiedenis betrekken.

Hij liet zich niet uit over het Bevrijdingsconcert op de Amstel waarmee de festiviteiten worden afgesloten. Daar is de doelgroep een stuk ouder en minder „vrij” qua muzikale smaakopvatting. De afgelopen jaren werd koningin Beatrix onthaald op een soort promenadeconcerten met een vleugje pop, die vooral de kijker van Nederland 1 diende te kunnen waarderen. Maar zo breed en waterig als het repertoire van gisteren voor het nieuwe vorstenpaar was het nog zelden. Een sopraan zong The Circle of Life uit The Lion King, het Volendamse duo Nick & Simon ontfermde zich over de seculiere evergreen Always look on the bright side of life. In close-up zagen we koningin Máxima voluit meezingen met Bridge over troubled water. Misschien moeten we na Koningslied, Koningsvaart en dit spektakel ons een beetje zorgen beginnen te maken over de monarchie als hoeder van echte kunst.

Intussen werd op Nederland 2, min of meer bij toeval tegelijkertijd, wel een verhaal over bevrijding verteld. In de door Doke Romeijn geregisseerde slotaflevering van De vrijheid van Tahrir (VPRO) bezocht de Nederlandse Kopt Monique Samuel enkele vrienden en bekenden in Kairo. De journalist en politicoloog was sterk betrokken bij de Arabische Lente en dus niet erg objectief. Toch wordt haar visie, dat de veranderingen onomkeerbaar zullen blijken, tamelijk overtuigend geadstrueerd.

Je ziet het aan kleine details. De meeste jongeren, maar vooral de voetbaltrainer met hoofddoek Shafiyya, gebruiken veel Engelse woorden in hun Arabisch. Of de moslimbroeders het vrouwenvoetbal nog verbieden kunnen? Geen sprake van, daarvoor is de sociale positie van de vrouw in Egypte nu te sterk.

Voetbal is ook van belang voor de revolutie door de Ultra’s, een soort politieke voorhoede van supporters van de club el-Ahly. Ahmed, geïntroduceerd in judopak, is een van hen, maar ook strategisch analist voor de Arabische Liga.

Het spannendste gesprek is dat met Moniques goede vriend Mounir, een danser die duidelijk niet alles zegt wat hem beroert. Geëmotioneerd legt hij uit dat de beweging niet over democratie gaat maar over een verandering van binnen. Bevrijding, dus.