werkpak

‘Ik ga altijd voor kwaliteit, rommel koop ik niet’

Amsterdam 6-3-2013 Werkpak: Marianne Zwagerman Foto Maurice Boyer

Marianne Zwagerman (1969), mediastrateeg, schrijver, medeoprichter Powned

„Ik heb een evenwichtsstoornis waardoor ik vrij wankel door het leven ga. Maar ik probeer me daar zo min mogelijk van aan te trekken en loop gewoon op hakken. Altijd, behalve als ik paardrijd. Ik ben 1.83 meter, dus ik toren sowieso al boven iedereen uit, maar ik vind het grappig om er juíst nog wat extra centimeters tegenaan te plakken. Dit paar komt bij Paul Noyen in de Van Baerlestraat in Amsterdam vandaan en kostte zo’n 200 euro.

„In mijn boek (Een webshop is geen carrière, red.) staat een hoofdstuk dat ‘Verbrand je broekpak’ heet. Vrouwen proberen zich vaak zoveel mogelijk aan te passen door zich net zo te kleden als de mannen om hen heen. Ze denken dat dat power uitstraalt. Maar als vrouw heb je juist het voordeel dat je je heel makkelijk kunt onderscheiden tussen al die mannen in krijtstreeppakken. Als ik het podium oploop bij een lezing zie je mensen denken: daar heb je die grote blonde schreeuwlelijk in die paarse jurk. Maar vervolgens blijk ik hele zinnige dingen te kunnen vertellen. Dan sta ik meteen 1-0 voor.

„Ik draag alleen maar jurken. Ik heb een speciale kast laten timmeren met extra veel ruimte om ze op te hangen. Deze jurk is van het merk Diva en kostte nog geen 200 euro. Ik heb ’m bij Carla op de Middenweg in Amsterdam gekocht, een van mijn favoriete winkels.

„Ik ben ook een enorme fan van Monique Collignon. We lijken op elkaar: zij is ook een grote vrouw. Wij Nederlandse vrouwen zijn nu eenmaal lomp en boers, we hebben tieten en heupen. Italiaanse kleding is hartstikke leuk, maar het staat alleen petieterige vrouwen. De kleding van Monique geeft me het gevoel dat ik ook petieterig ben. Maar mijn kleding hoeft niet altijd duur te zijn hoor, ik draag ook Claudia Sträter. Ik ga wel altijd voor kwaliteit, rommel koop ik niet.

„Deze witgouden oorbellen draag ik bijna altijd. Als ik mijn oorbellen ben vergeten, rijd ik terug. Ik vind dat bijna net zo erg als mijn telefoon vergeten. Oorbellen zijn heel vrouwelijk, ze maken het plaatje af.”