Ook als kerk moet je gewoon rondkomen

Typische transfers of bonje in de boardroom, gesuikerde bonussen of verbroken beloftes? De nieuwe firma is erbij – elke zaterdag.

Het liep allemaal zo gladjes op de Dam. Maar opgepast, woensdag en donderdag morde het volk. Dat ze niet allemaal uitgenodigd waren voor de inhuldiging, begrijpelijk. Maar dat begrip raakte snel op toen bezoekers op woensdag en donderdag in een slinger van duizenden voor De Nieuwe Kerk wachtten. Urenlang schuifelen om alsnog een glimp op te kunnen van de entourage waar het allemaal gebeurde. En vijf euro entree betalen!

„Daar hebben we toch allemaal al voor betaald”, stamelde een belastingplichtige op het NOS-Journaal.

Was het maar zo simpel. De kerk functioneert niet meer als kerk waarin wekelijks de collectezak rondgaat. De Nieuwe Kerk profileert zich als culturele onderneming, een organisatie die zijn eigen broek moet ophouden.

Maar hoe dit kunstbedrijf boert is niet makkelijk te achterhalen. De Nieuwe Kerk opereert via vijf stichtingen die geen van alle ooit een financiële verantwoording bij de Kamer van Koophandel hebben gedeponeerd. Adjunct-directeur Paul Mosterd wil het graag toelichten. „Ik bel liever omdat het zo ingewikkeld is.” De kerk is nog bezit van de Protestantse Gemeente, maar het beheer is uitbesteed. „De kerk kost iedere dag geld. Het orgel is een monument, het spreekgestoelte ook.” Bijna alle medewerkers vallen onder een stichting die zowel De Hermitage Amsterdam als De Nieuwe Kerk bestiert. De Kerk is goed voor 3 miljoen omzet per jaar. Ruim 2 miljoen via entreegeld, de rest via sponsoren. Allemaal nodig voor een magnifiek middeleeuws monument dat veel onderhoud vergt en dat zich graag ontwikkelt tot de ‘foyer’ van Nederland.

De Nieuwe Kerk is ook gewoon een hele oude kerk die wat zuinig is met het deponeren van cijfers.

Jeroen Wester