Is dit wijs, een foto van een correspondent? Die menselijke rubriek vraagt om een gezicht

Bij een reportage van correspondent Gert van Langendonck (In Egypte wil iedereen tegenwoordig dollars, 26 april) staat prominent een foto van hem afgedrukt. Prima foto hoor, keurige jongeman, vijfdaags baardje, pico bello. Maar waartoe dient dit?

Er kan toch weinig misverstand over bestaan dat het beroep van (westers) journalist in een politiek roerig land of regio kwetsbaar is. Waarom dan lieden faciliteren die wellicht snode plannen willen beramen?

Het belang van vrije, onbevooroordeelde journalistiek van correspondenten die zich relatief onopvallend kunnen bewegen, lijkt mij groter dan het belang van de lezer te weten of de journalist dertig of vijftig jaar, knap of niet knap is.

Albert Appelo,

Groningen

de krant antwoordt

Inderdaad, hoe de correspondent eruit ziet, zou er niet toe moeten doen. Dat vindt ook Gert van Langendock. Maar een veiligheidsrisico ziet hij in dit geval niet direct, niet in Egypte dat hij goed kent. Overigens, bij riskante situaties is de krant vanzelfsprekend waakzaam voor het welzijn van correspondenten, soms ook door hun namen bij artikelen weg te laten.

Bovendien, zegt chef Buitenland René Moerland, dit was geen reguliere reportage. Het ging om een aflevering in de rubriek ‘De Correspondent…in..’, waar altijd een foto bij staat. De opzet is: de lezer laten meeleven met doorgaans kleine, dagelijkse belevenissen van de correspondent. Die dan ook een gezicht krijgt.

De krant plaatst ook foto’s bij andere rubrieken en bij columns, zoals die hierboven. Ook de ombudsman moet er dus rekening mee houden dat gepikeerde lezers, of bezorgers van andere kranten, hem op straat herkennen. Al doet het er niet toe hoe hij eruit ziet.