Brieven

Investeer in publiek talent – de tijd dringt

Oud-bestuursvoorzitter van Akzo Nobel Kees van Lede waarschuwt voor de slechte manier waarop de overheid omgaat met toptalent (NRC Handelsblad, 27 april). Talent dat verloren kan gaan voor de publieke sector. Een belangrijke zorg, zeker nu de komende jaren ten gevolge van vergrijzing veel kennis de sector zal verlaten.

Als student bestuurskunde zie ik een arbeidsmarkt voor mijn ogen op slot gaan. Opleidingsplekken binnen rijksoverheid en gemeenten zijn zeer beperkt en vaak vooral toegankelijk via politieke wegen. Uit een sectoranalyse van het UWV blijkt dat het aantal vacatures over de laatste vijf jaar met zestig procent is afgenomen.

De reflex om in tijden van crisis niet te investeren in kennis, zou er straks voor kunnen zorgen dat veel van mijn studiegenoten kiezen voor andere sectoren, waar wel werk- en opleidingsplekken beschikbaar zijn. Met als gevolg dat veel talent voor de publieke sector verloren gaat.

Een uitdaging voor grote organisaties, zowel publiek als privaat, is om de komende jaren kennis te behouden.

In de publieke sector, waar veel sterker dan in private sector de gezonde doorstroom gestremd lijkt, is de urgentie groot.

Door de rem van de vacatures voor jonge medewerkers te halen, kan een lek ondervangen worden.

Laat een nieuwe generatie van de oude leren, alvorens deze met pensioen gaat en de kans is verkeken.

Investeer zoals Van Lede bepleit in publiek talent, schuif personeelsbezuinigingen op en voorkom een significant verlies aan kennis voor onze eigen publieke sector.

Tijs Heunks

Student bestuurskunde Rotterdam

Wie Anne Frank herdenkt herdenkt verkeerd

Het wordt steeds gekker rond de vierde mei. Het Nationaal Comité 4 en 5 mei wil verzoenende gebaren op Dodenherdenking voorkomen, omdat herdenken nu eenmaal iets anders is dan verzoening.

Langs Duitse graven willen lopen, is sinds de commotie in Vorden vorig jaar al helemaal uit den boze.

Dat gepast herdenken en verzoenen wel degelijk samen kunnen gaan – denk aan de indrukwekkende wijze waarop de Zuid-Afrikanen omgaan met de erfenis van de apartheid (een Nederlands woord) – is aan het Nationaal Comité niet besteed.

De kroon spant echter het voorschrift op de website van het Comité dat het „[...] bij de Nationale Herdenking niet om de daders of buitenlandse slachtoffers, maar nadrukkelijk om de Nederlandse slachtoffers [gaat]”.

Merkwaardig en een tikje xenofoob, om daders en buitenlandse slachtoffers in één adem te noemen, alsof het hier om twee smaken gaat uit dezelfde categorie.

Ergerlijker nog is het feit dat in de bezettingstijd, onder toeziend oog en met de hulp van veel Nederlanders, talloze buitenlandse joden uit ons land zijn gedeporteerd en vervolgens in de vernietigingskampen vermoord.

Een van deze slachtoffers was Anne Frank, die nimmer in het bezit geraakte van de Nederlandse nationaliteit. De logische consequentie van alle herdenkingsvoorschriften van het Nationaal Comité is dat het niet meer mogelijk is om volgens de regels de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken.

Want zelfs wie Anne Frank herdenkt, herdenkt verkeerd en is dus burgerlijk ongehoorzaam.

Wouter Veraart

Abcoude