Bedrieglijke onschuld van een groepje dorpskinderen

Das weisse Band (Michael Haneke, 2009)Ned. 2, 23.00-1.14 uur

Gouden Palmwinnaar Das weisse Band vertelt een in kraakhelder zwart-wit gefilmd verhaal dat zich een eeuw geleden afspeelt in een protestants Noord-Duits dorpje. Hier regeren dominee, dokter, baron en andere gezagsdragers met harde hand: repressie is de norm. Wie niet luisteren wil, moet het maar voelen. Kinderen worden strak aan de leiband gehouden. De Lutherse dominee betrapt zijn zoontje op masturberen en vindt zijn dochtertje hoogmoedig. Daarom verplicht hij zijn kinderen een witte band, symbool van puurheid, om hun arm te dragen: ter herinnering aan hun zonden. Ook vrouwen worden stelselmatig vernederd.

Er vinden allerlei vreemde en wrede incidenten plaats in het ogenschijnlijk vreedzame dorp. Is het groepje dorpskinderen hier misschien verantwoordelijk voor? Hun onschuld lijkt bedrieglijk.

Das weisse Band suggereert dat wie als kind zo streng wordt opgevoed zelf als volwassene ook hardvochtig zal worden en zijn eigen kinderen eveneens aan een strenge discipline zal onderwerpen. Kinderen internaliseren nou eenmaal de opvoedidealen van hun ouders, zelfs als die idealen bedenkelijk zijn. „Dat mag ik hopen ja”, antwoordde de Oostenrijkse regisseur Michael Haneke toen hem in een interview met deze krant gevraagd werd of hij met Das weisse Band een anti-autoritaire film had gemaakt.