Recensie

Drama// Les Chevaux de Dieu

Regie: Nabil Ayouch. Met: Abdelhakim Rachi, Abdelilah Rachid, Hamza Souidek. In: 4 bioscopen. ****

In Les Chevaux de Dieu ontmoeten we de broers Hamid en Yachine, twee adolescenten die voetballen, hangen, sjacheren, blowen en stoer doen. Vraag is hoe dit soort jongens zichzelf op 16 mei 2003 kunnen opblazen in een door Al-Qaeda georkestreerde golf aanslagen op joodse doelen en een Spaans restaurant in Casablanca, waarbij 33 doden vielen. We zien ze in het theehuis muisstil toekijken hoe de Twin Towers instorten, die trotse fallussymbolen van Amerikaanse almacht. Dat biedt pervers genoeg uitzicht op een waardig, zelfs heroïsch bestaan. De achterbuurt herontdekt de islam. Meisjes dragen opeens hoofddoekjes, blijven binnen en zien af van wereldse ambities. Gangsters bekeren zich, maar zijn als sekte gevaarlijker dan als misdaadbende, zeker onder imam Abou Zoubeir, die tijdens de kung-fulessen listig speurt naar potentiële ‘paarden van God die de deugd verdedigen tot de wederopstanding’. Ayouch filmt het traject van voetbal tot bomgordel dwingend, zonder dat het geforceerd wordt. De door amateurs gespeelde personages zijn mensen, geen types om een historisch proces te illustreren.

Horror//

Evil Dead

Regie: Fede Alvarez. Met: Jane Levy en Shiloh Fernandez. In: 40 bioscopen. ***

Inmiddels is het een horrorcliché: een stel jongeren dat naar een verlaten hutje in een eng bos trekt, er onder invloed raakt van een eeuwenoude demon en elkaar vervolgens afslacht. Toen Sam Raimi’s The Evil Dead in 1981 uitkwam, was het nog fris. Raimi was benieuwd wat een jonge filmmaker er anno 2013 voor een nieuw publiek van zou maken en huurde, op basis van YouTube-hit Panic Attack, de Uruguayaan Fede Alvarez in. Alvarez refereert aan enkele iconische momenten uit The Evil Dead, zoals de snelle camerabeweging door het bos, boomwortels die een vrouw aanranden en de hand die plotseling onder de aarde vandaan komt. Maar hij trekt ook zijn eigen plan. Evil Dead is niet meer heel griezelig of verrassend. Ook verdween in de remake een deel van de old school-charme en zwarte humor. Maar de ouderwetse bloederigheid bleef intact. Alvarez wilde zo min mogelijk computereffecten gebruiken en laat overtuigend zien hoe inventief je kunt zijn met liters bloed, make-upeffecten, afwijkende camerastandpunten, schurende Varèse-achtige muziek en een elektrisch vleesmes en nietpistool. Het levert gedetailleerd in beeld gebrachte scènes op met veel bloed en verminkingen die effectief spelen met het ‘Ik wil het niet zien maar ik moet’-gevoel. Allemaal zwaar over the top, maar toch net even beter gedaan dan vele andere moderne horror-remakes.