Nieuwe Emerald wil luxe uitstralen

Morgen verschijnt de langverwachte tweede cd van Caro Emerald. Aan The Shocking Miss Emerald is meer dan twee jaar gewerkt. Hoe zagen de laatste maanden eruit?

Nederland, Haarlem, 05-03-2013. Caro Emerald laat tijdens een try-out concert in het Patronaat in Haarlem voor het eerst nieuwe nummers van haar tweede album aan haar publiek horen. Foto: Andreas Terlaak

De nostalgische vintagesound van Caro Emerald ging al 1,3 miljoen keer over de Europese toonbanken. Haar pakkende, als filmscripts geschreven liedjes, waarin ze als een Grace Kelly van deze tijd bezingt hoe ze richting de casino’s van Monaco rijdt en Martini nippend de avond afwacht (Riviera Life), zijn heel Europa doorgegaan. Eerst viel Nederland, toen Duitsland, Polen, Italië en vooral ook Groot-Brittannië voor Caro Emerald. Met overal lookalikes in fiftiesjurken en met bloemen in het haar.

Wie succes heeft, wil dat voortzetten. Maar een periode van stilte, wegens de verwijdering van een poliep op haar stembanden in 2011, gooide roet in het eten. Na de revalidatie pakten Emerald en haar band de promotie weer op met tal van shows in binnen- en buitenland, terwijl de wens om nieuw repertoire zachtjes uitgroeide tot tantaluskwelling – na drie jaar waren de liedjes van debuutalbum Deleted Scenes from the Cutting Room Floor echt wel uitgebeend. Een nieuwe cd leek wel nooit in de plannen te passen. Tot afgelopen jaar.

November 2012, opnames

Caro Emerald (32) zit met haar producers David Schreurs en Jan van Wieringen van Grandmono Records in de Electric Monkey studio in Amsterdam-Noord. Hier is Emerald, in mei 2012, begonnen met de vocale sessies voor een nieuwe cd. Haar twee muziekproducers hebben er dan al een productiefase op zitten: bewerking van uit samples verkregen beats, opnames met strijkers, blazers en een bigband in de Abbey Road Studio in Londen voor „een mooi droge sound die goed valt te manipuleren”.

Emerald, die met haar van haar Arubaanse moeder meegekregen exotische gelaatstrekken toch ‘gewoon’ Caroline van der Leeuw heet, heeft soms lange zangsessies. Als het even niet lukt kan ze vloeken of loopt ze weg. Onder de noemer ‘zomaar een beetje klooien’, waarmee Schreurs haar aanmoedigt, lukt het haar zich meer te ontspannen. „Het is nooit echt slecht natuurlijk”, zegt Emerald, „maar je wilt die sprankeling vangen die een opname net even bijzonder maakt.”

Drie nummers van de langverwachte opvolger kan ze laten horen: de dramatische filmballade Black Valentine, het met de Britse songschrijver Guy Chambers geschreven Tangled Up en Tell Me How Long met een opgewekt Andrew Sisters-koortje. De catchy vintagestijl waarin blazers, strijkers en dj-samples samengaan met oude opnametechnieken, filmische teksten, sfeervolle video’s en elegant artwork – ze komen uit de koker van een heel team: de twee Amsterdamse producers David Schreurs en Jan van Wieringen, de Canadese songwriter Vincent Degiorgio en Caro Emerald zelf. Caro Emerald is een zorgvuldig klaargestoomde act, maar de zangeres op het lijf geschreven.

Schreurs is met Degiorgio in september 2010 begonnen met het werken aan nieuwe songs. Kort daarna is Emerald bij het schrijfproces betrokken. Haar bijdrage is op de nieuwe plaat veel groter dan op het debuut, niet alleen met teksten maar ook met melodieën.

Emerald: „Het blijft afwachten hoeveel liedjes het gaan halen. Heerlijk dat ik mezelf kan ontwikkelen als schrijver. Maar ik stel mij op in dienst van het liedje. Er zijn genoeg artiesten die een album helemaal om zichzelf laten draaien met enkel eigen songs. Als de mijne minder zijn dan de andere, heb ik pech. Het is een groepsinspanning; uiteindelijk heeft iedereen overal wel wat aan bijgedragen.”

December 2012, een cd-titel

Het is besloten: De nieuwe cd gaat The Shocking Miss Emerald heten. De stijl van de vorige is doorgezet, retro met beats, maar het pallet is breder: dramatisch en melancholisch, en luchtig, vrolijk. Gewaakt werd voor ‘tongtwisters’, zinnen met te veel woorden, zegt Emerald. „De liedjes moeten relaxter worden. Ik was vroeger een echt ‘ballademeisje’. Er zijn nu meer liedjes met lekker lange uithalen.”

Ze moest na haar operatie opnieuw leren zingen. Daar is een solider geluid uit gekomen. „Ik weet nu beter wat ik met mijn stem kan. Toen ik plots hele shows moest gaan dragen, heeft mijn stem het zwaar te verduren gekregen.” Ook haar plotse doorbraak was een stressfactor die op haar stem sloeg. Er waren de afgelopen jaren momenten dat ze zich overspoeld voelde door alle aandacht. „Ik heb met een zekere geforceerdheid een vechthouding aangenomen.”

Een masseur, gesprekken met collega’s („mensen die het snappen”) hielpen met het psychische aspect van al die aandacht. „Het willen bevatten heb ik losgelaten. Want dan kun je van weinig genieten. Ik heb mijn leven zoals het nu is omarmd. We zijn op een punt gekomen dat we verder kijken, ik ben beroemd, ben artiest en we bouwen dat nu uit.”

22 januari, optreden in Amerika

The Shocking Miss Emerald is een internationale release – de cd zal in diverse Europese landen op hetzelfde moment uitkomen. De looptijd van de singles gaat per land variëren. Europees succes werd verkregen doordat Grandmono per land een onafhankelijke partner heeft die de lokale muziekmarkt door en door kent.

Amerika vergt een eigen aanpak. Nu pas, drie jaar na de Nederlandse release, is debuutsingle Back it Up er uitgekomen. Vol verwachting trekken Emerald en band naar Amerika voor hun eerste Amerikaanse shows, in het El Rey Theatre in Los Angeles en in de New Yorkse club Le Possion Rouge. Er is veel pers, en de respons is warm, met name op de deejay als bandlid. „In elk land waar we beginnen zijn de eerste shows erg leuk”, stelt Emerald vast. „Maar Amerikanen gaan all the way in hun enthousiasme en hun ‘we love you’.”

12 februari, fotoshoot in Parijs

Voor de cover van haar nieuwe cd is de look meer aangezet. Een „statement” moest het zijn, aldus Emerald, die voor de fotoshoot en opname van de videoclip van Tangled Up naar Parijs toog. „Ik wil meer opvallen en minder voorzichtig zijn.” Ze koos de luxe en elegantie in de stijl van de filmklassieker Midnight in Paris, die in alles wordt doorgevoerd: van royale hoeden, parelkettingen, lange jurken of maatpakken, geïnspireerd door Parijse kunst en mode tussen 1920 en 1960.

5 maart, try-out in Haarlem

Inmiddels klinkt de single Tangled Up, waarin de bandoneon van Carel Kraayenhof zwierig een opgehipte tango leidt, veelvuldig op de radio. Het concert vanavond in het Patronaat in Haarlem geldt als try-out voor een rits Britse concerten een week later, waarvan een uitverkochte Royal Albert Hall de kers op de taart zal zijn. Grandmono Records had graag gehad dat het album al uit was voor deze tour. Nu moeten nieuwe nummers gedoseerd worden.

Het publiek is niettemin gretig – de show in het Patronaat is binnen zes uur uitverkocht. „Ik had mij niet goed gerealiseerd dat dit voor Nederlands publiek ook weer een eerste keer wordt”, zegt Emerald. Enthousiast maar vermoeid. Het is de tiende dag achtereen dat ze aan het werk is. „Ik ben bang dat ik omval”, zegt ze tegen haar visagiste. „Maar ik ben zo moe dat ik me nu niet eens erg druk maak.”

Al vijf dagen is er discussie over de setlist. „We moeten in de Royal Albert Hall de beste show ooit geven. Onze bandleider is vastbesloten. En dat zit ’m in alle details. Het dak moet er simpel af.”

Tegenwoordig warmt Emerald voordat ze zingt haar stem op met een inhalator. Door een slang als van een waterpijp ademt ze de nevel van fysiologisch zout in. Haar stembanden worden er soepeler door. Vervolgens zingt ze nog een half uur in. Zou ze alcohol drinken dan wordt ze hees. Liever drinkt ze haar Yogi ‘throat comfort’-thee.

Vlak voor de show sluit ze zich even af. Haar bandleden – drie blazers, een gitarist, toetsenist, bassist, drummer en een dj, zitten een kleedkamer verderop. Altijd weer voert de zangeres het gevecht met de zenuwen. Dan roept ze, tegen niets in het bijzonder, dat ze „het niet kan”. Dat is geen oprechte paniek, legt Emerald uit, maar een moment dat ze zich realiseert hoeveel mensen er zo meteen voor haar staan en dat ze daar goed voor moet zingen. Pas bij het derde nummer krijgt ze die zenuwen in bedwang. „Als ik publiek voel, gaat het snel.”

„She’s a pearl... A diamond... She’s an emerald”, klinkt later door de speakers. Emerald, in een maatpak van ontwerper Jan Boelo, met hoed, komt op de klanken van Just One Dance op. Later zal ze de hoed theatraal laten vallen op het podium. „Ik ben geen danseres en heb bewust weinig decorstukken. Het moet om de muziek gaan.”

11 maart, Royal Albert Hall

De hoed staat weer schuin langs haar gezicht. De lippen zijn vertrouwd robijnrood. Ze blaast even en stapt dan kordaat het podium op van de imposante Royal Albert Hall. Drie balkons omarmen haar, bij de eerste klanken van Back It Up rijst de zaal op uit het pluche. De Britten zijn gek op Emerald, zagen we vorig jaar al bij een optreden in de Londense popzaal Shepherd’s Bush. Nu zijn er danspaartjes op de hoogste ring en zit de populaire zanger Jonathan Jeremiah in het publiek

Dit is de droom, in elk opzicht, dacht ze vanmiddag bij de soundcheck. Ze weet nog hoe ze als kind in de Jordaan gehoord wilde worden als zangeres, wilde dat alle aandacht op haar gericht zou zijn. Als ze nu de kandidaten in de talentenshows ziet vechten om aandacht, beseft ze dat ze ook zo was. Nog altijd heeft ze het gevoel dat ze het kleine meisje is dat die artiest mag zijn. Dat de mensen voor haar komen, maakt haar nederig. En dankbaar. Lachend: „Ik had net de neiging om mijn booker te knuffelen toen hij binnenkwam.”

Als ze opkomt in een paillettenjurk in het tweede deel van de show, wordt er hard gejuicht. Op blote voeten zingt ze The Other Woman. Daarna vertelt ze het publiek hoe ze bijdroeg aan het album van de vermaarde BBC-presentator en muzikant Jools Holland. Ze dankt haar populariteit in Groot-Brittannië voor een groot deel aan hem, door zijn uitnodiging voor zijn populaire oudejaarsshow Hootenanny. Haar versie van Mad About the Boy maakt indruk. Ontroerd zegt ze: „Ik wil u zó bedanken dat u deze avond onze beste avond van ons leven maakte. Zoiets groots had ik niet durven dromen.” De Britse pers was positief over de show.

23 april, luistersessie Hilversum

In de Wisseloordstudio in Hilversum staan rijen stoelen opgesteld voor twee grote boxen. Giechelig nemen Emerald en haar twee producers plaats. Achter haar gaan de ingevlogen Canadese songschrijver Vincent Degiorgio en zijn vrouw zitten. Over de rest van de stoelen verdelen de muzieksamenstellers van radiostations als Radio 2 en Radio 6 zich. Zij gaan voor het eerst The Shocking Miss Emerald horen.

Een luistersessie heeft iets plechtigs, en daar worden Emerald en haar producers wat lacherig van. Er is zo lang gesleuteld, en nu is het besef daar: het kind is geboren. Producer Schreurs krijgt de lachers op zijn hand als hij vertelt hoe hij een ander album had willen maken, en „hoe slecht dat eigenlijk gelukt is”. Alles is uitvergroot, er is meer diepgang en dramatiek en ook in vrolijkheid is alles meer aangezet.

Black Valentine springt er ook hier uit in al zijn aanzwellende dramatiek. „Secret lovers get lost in the secrets they tell”, zingt Caro Emerald, terwijl de violen jankend de hoogte in gaan. Degiorgio glundert en klopt de producers op de schouders.

Na afloop worden flessen roze champagne uitgedeeld met op het etiket een afbeelding van de zangeres. „We hebben het erg moeten hebben van mensen die ons de wereld gunden”, zegt Emerald. „Wij zijn do-it-yourselfers, dit is geen groot label.”

Een week voor de release zit de zangeres weer „midden in de hoos” – langs Nederlandse radioprogramma’s, ze bezoekt Duitsland en Engeland af en aan voor het geven van interviews en zondag treedt ze op in de populaire Duitse zondagochtendshow Fernsehgarten. De pr-machine draait op volle toeren. Na de zomer komt er een grote Europese tournee die zes weken zal duren. „Maar ik kan inmiddels behoorlijk snel mijn koffer inpakken.”

‘The Shocking Miss Emerald’ verschijnt 3/5.