Nieuwe danstalenten met groeipotentieel grijpen kans

Krisztina’s Keuze. Gezien 1/5. Tournee t/m 3/2014. dechatel.com

Waar hebben jonge choreografen, op zoek naar een eigen artistieke stem, behoefte aan? Simpel: aan gelegenheid werk te maken en te presenteren. Zo eenvoudig is dat echter niet meer en daarom is het mooi dat Krisztina de Châtel – bijna zeventig en zonder gezelschap – met haar Stichting Imperium een vijftal choreografen van in de dertig die kans biedt.

Misschien wel interessanter dan de vijf choreografieën zelf (op één na solo’s) is te signaleren waarin de klik zit met het werk van de Hongaars-Nederlandse ‘koningin van de minimal dance’. Zelf noemt zij vaak bezetenheid als eigenschap die haar aantrekt in het werk van anderen. Vandaar dat de combinatie van tekst (hedendaagse damesbladenargumenten voor het beëindigen van een imperfecte relatie) en dans (obsessieve, fysieke vertaling van conflicterende emoties) in Cecilia Moisio’s It’s not You, it’s Me net zo goed in haar straatje past als de extreem versplinterde en repetitieve bewegingen in What Scratches The Glass From The Inside van Kat Válastur of een studieuze solo als A Modern Virus van Chris Tandy.

Hij combineert ronde, cirkelende en draaiende bewegingen met het geagiteerde Precipitato uit Sergej Prokofjevs Pianosonate Nr. 7. Iets afgeronder bijdragen komen van Melissa Ellberger, die een als robot bewegende vrouw zich laat verliezen in een plas blauwe verf, en Eva Susova. Haar vier sm-dames lijken bij het begin van False Alarm een haar verwijderd van hun hoogtepunt, getuige beweging en ademhaling, maar het moment is voorbij. Daar helpt geen kletsend bullepeesje meer aan.

Volledig uitgekristalliseerde stukken zitten er niet bij, maar er zit groeipotentieel in Krisztina’s Couveuse.