Harmonie in Vlodrop

Ruim elf miljoen mensen zagen dinsdag de live-uitzending van de inhuldiging. Wat doet zoiets met de ziel van een land? Is Nederland na dinsdag harmonieuzer? Dat moet haast wel. Zelden zaten onze gedachten zo op één lijn.

Deze week bezocht ik het wereldhoofdkwartier van de Transcendente Meditatie-beweging in het Limburgse Vlodrop. Hier woonde tot zijn dood in 2008 de beroemde goeroe Maharishi, die The Beatles nog had lesgegeven.

Eén van zijn beloften is dat als één op de honderd mensen zijn meditatietechniek beoefent, de hele samenleving harmonieus wordt. Met de vervolgtechniek ‘Yogisch Vliegen’ kon je zelfs terroristische aanslagen voorkomen.

Eén op de honderd – als het werkt, is het superefficiënt.

Het wereldhoofdkwartier is gevestigd op een oud kloostercomplex in de bossen. Achter een slagboom doemde het College St. Ludwig op. Het gebouw was ooit van de Franciscaner orde. In de oorlog nam de Waffen-SS er intrek. Later kocht de staat het op, die het weer doorverkocht aan de Transcendente Meditatie-beweging. Die wilde het slopen, omdat het niet voldeed aan de Vedische bouwkunde. Maar tegen die sloop wordt nu al jaren door bewoners geprocedeerd. Intussen is de beweging alvast begonnen met nieuwbouw elders op het terrein.

Oranje zeildoek bedekte de gaten in het dak. Een torenspitsje hing naar beneden als een geknakte bloem. Voor het gebouw twee levensgrote witte olifanten.

De gids kwam aangelopen voor de gratis rondleiding. Hij droeg een oranje petje met ‘Holland’. Het koningshuis had een samenbindende, harmoniserende invloed, vond hij.

Eerst gingen we naar een festivaltent. Daar gaf hij een powerpointpresentatie. Een mens gebruikt maar een gedeelte van zijn hersenen, zelfs Einstein gebruikte maar 7,6 procent van zijn hersenen, maar door mediteren kon je al je hersenen gebruiken.

Na een uur begon ik me zorgen te maken. De rondleiding zou anderhalf uur duren en we waren nog niet eens begonnen.

Toen liepen we gelukkig een rondje over het terrein, langs het deel van de nieuwbouw dat al gerealiseerd was. Witte houten huizen, een goudkleurig paviljoen, weer die olifanten. Her en der stonden golfkarretjes. Het had iets droevigs, als een verlept attractiepark.

Terug bij de tent toonde de gids een maquette van het aangepaste nieuwbouwplan. Vorig najaar had de Rijksdienst Cultureel Erfgoed het verzet gestaakt. Na zo’n vijftien jaar gesteggel kon de droom eindelijk worden waargemaakt – al was er nog wel een koppige bewoner die een bezwaarschrift had ingediend van 240 pagina’s.

Eén op de honderd en dan komt de harmonie. Als het al niet werkte in Vlodrop, waar het wereldhoofdkwartier gevestigd was, waar werkte het dan wel? Maar je moet dingen een kans geven.

Arjen van Veelen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Margriet Oostveen.