Wie is die vrouw in rood?

Communicatie was het grote probleem op 30 april 1980. In de Nieuwe Kerk wist niemand precies wat er buiten gebeurde, mobiele telefoons moesten nog uitgevonden worden.

Gisteren juichte het publiek op de Dam toen ze op een groot scherm koningin Beatrix in de Mozeszaal het woord zagen nemen en zij reageerde daar op haar beurt weer op. De genodigden keken bij de inhuldiging naar de reacties van het volk buiten. Niemand gelooft nog dat een overijverige politieagent met een oortje in een inschattingsfout kan maken bij de aanhouding van een republikeinse demonstrant.

De rechtstreekse marathonuitzending van veertien uur door de NOS was ook een triomf van logistiek en techniek. Overal waren camera’s, die konden zweven, vliegen, varen, en die goed met elkaar samenwerkten. Maar, zo vroeg cabaretier Jan Jaap van der Wal zich de avond tevoren in de dagelijkse mediasatire Panache (VARA) terecht af: „Kan de NOS ook uitzoomen naar een groter verband?”

Veertien uur is lang. Regie en inhoudelijke visie van de verslaggeving hielden geen gelijke tred met de technische hoogstandjes. Er werden schakelfouten gemaakt. Thuis viel niet te horen wat dj Armin van Buuren toevoegde aan het Koninklijk Concertgebouworkest. Commentator Astrid Kersseboom liet steken vallen en in het algemeen waren de verbale toelichtingen volstrekt ontoereikend. Maartje van Weegen wist vroeger alles over koninklijke gasten, optredende artiesten en comités van in- en uitgeleide. Op Twitter ging het nu heel lang over de vraag wie toch die vrouw was in de rode jurk naast de burgemeester tijdens de Koningsvaart. Het bleek zijn vrouw te zijn.

De samenstelling van de staalkaart onder het motto „Dit is uw land” die de nieuwe koning op het IJ kreeg voorgeschoteld, was niet alleen discutabel maar vaak verre van herkenbaar of begrijpelijk. Het dieptepunt van de gebrekkige informatievoorziening was het gesprekje van Dione de Graaff met auteur Renate Dorrestein op de zogeheten schrijversboot: „Wat is uw favoriete zin uit een boek?”

Van de deskundigen die Kersseboom en Rob Trip in het Glazen Huis op de Dam ontvingen wist Elsevier-hoofdredacteur Arendo Joustra het meest en was Daniela Hooghiemstra het verstandigst. Haar bekentenis dat ze niet ontroerd was door de abdicatie, zoals een ieder geacht werd te zijn, werkte als een verademing.

Het spannendst was de uitgebreide kennismaking met kroonprinses Catharina-Amalia (9) en haar twee zusjes. Lichaamstaal van kinderen kunnen we ook zonder commentaar lezen: haar beteuterde ernst deed mij wel iets, net als de dromerigheid van prinses Ariane (6).