Nog steeds fijn bloederig

Jane Levy in TriStar Pictures' horror EVIL DEAD.

Evil Dead. Regie: Fede Alvarez. Met: Jane Levy, Shiloh Fernandez, Elizabeth Blackmore, Jessica Lucas, Lou Taylor Pucci. ***

Inmiddels is het een horrorcliché: een stel jongeren dat naar een verlaten hutje in een eng bos trekt, er onder invloed raakt van een eeuwenoude demon en elkaar vervolgens afslacht. Toen Sam Raimi’s The Evil Dead in 1981 uitkwam, was het nog fris. Het idee om een remake te maken van zijn invloedrijke cultklassieker, indertijd door tieners massaal op videocassette bekeken, komt van Raimi zelf. Hij was benieuwd wat een jonge filmmaker er anno 2013 voor een nieuw publiek van zou maken. Ditmaal met een stevig budget – Raimi had indertijd slechts 350.000 dollar tot zijn beschikking – en hedendaagse filmtechnieken.

Eigenlijk had Raimi met Evil Dead II (1987) zijn debuut zelf al dunnetjes overgedaan, maar dan met professionelere effecten en betere acteerprestaties. In 1992 volgde de sequel Army of Darkness. Het uitmelken van een succesformule is Raimi dus niet vreemd.

Naast regisseur van onder meer de lucratieve Spider-Man-reeks, is Raimi ook producent. Op basis van diens korte sciencefictionfilm Panic Attack, een enorme hit op YouTube, huurde hij de Uruguayaan Fede Alvarez in, en gaf hem redelijk veel artistieke vrijheid. Alvarez refereert aan enkele iconische momenten uit The Evil Dead, zoals de snelle camerabeweging door het bos, boomwortels die een vrouw aanranden en de hand die plotseling onder de aarde vandaan komt. Maar hij trekt ook zijn eigen plan. Zijn hoofdpersoon is niet horroricoon Ash (Bruce Campbell) maar Mia, een jonge vrouw die in de afgelegen hut wil afkicken, bijgestaan door haar broer en drie vrienden.

Evil Dead is niet meer heel griezelig of verrassend. Ook verdween in de remake een deel van de old school-charme en zwarte humor. Maar de ouderwetse bloederigheid bleef intact. Alvarez wilde zo min mogelijk computereffecten gebruiken en laat overtuigend zien hoe inventief je kunt zijn met liters bloed, make-upeffecten, afwijkende camerastandpunten, schurende Varèse-achtige muziek en een elektrisch vleesmes en nietpistool. Het levert gedetailleerd in beeld gebrachte scènes met veel bloed en verminkingen die effectief spelen met het ‘Ik wil het niet zien maar ik moet’-gevoel. Allemaal zwaar over the top maar toch net even beter gedaan dan vele andere moderne horror-remakes.