Drie uur wachten op Linda

Waarom willen BN’ers hun privéleven kwijt aan een roddelblad? Een dag op pad met Story. „Nee, Edwin, ik heb nee gezegd. We doen het niet.”

„Hoe is het met je vriendin”, wil Edwin Bredius, verslaggever van Story, van Johannes Rypma weten. De twintigjarige zanger antwoordt dat het goed met haar gaat. Of hij al samenwoont, vraagt Bredius er direct achteraan. „Nee, nog niet. Daar heb ik nog geen geld voor”, zegt Rypma welwillend.

Dan onderbreekt een van de publiciteitsdames van het tijdschrift l’Homo het gesprek geagiteerd. „Ik had toch duidelijk gezegd dat jullie binnen niet welkom zijn.” Bredius moet samen met zijn collega van het concurrerende roddelblad Party blijven wachten voor het hotel, waar het tijdschrift wordt gelanceerd.

„Toch een paginaatje”, zegt hij voor de deur over het flitsgesprek van amper drie minuten. Het zal de freelancer drie keer zoveel opleveren als een nieuwsartikel in een krant. Maar even makkelijk geld verdienen is het niet, benadrukt de roddeljournalist. „De verhalen die ik maak zijn het resultaat van jaren investeren in het opbouwen van een netwerk.”

Edwin Bredius zit ruim twintig jaar in het vak. Samen met fotograaf Edwin Smulders vormt Bredius een vast duo. Ze zijn goed in voetballers en hun vrouwen, maar zitten ook al jaren gebakken bij de zangers uit Volendam. Tot het Koningshuis de Mediacode in het leven riep waren Smulders en Bredius gespecialiseerd in nieuwtjes over de Oranjeprinsen en hun vriendinnen. Zo had Smulders de eerste foto van Máxima met Willem-Alexander samen en wist Bredius het beeld van een feestende Máxima los te weken in Argentinië.

Samen gelden de mannen als veteranen in het circuit. Ze lopen rode lopers en feestjes af zoals de lancering van l’Homo, maar stappen ook rustig in het vliegtuig voor een stuk over de net gescheiden Rafael van der Vaart.

Niet dat de mannen altijd geïnteresseerd zijn in de misère van de sterren, maar er moet wel emotie in het verhaal zitten. Sommige verhalen worden opgebouwd aan de hand van bronnen rondom de sterren, maar nog meer vertellen bekende Nederlanders zelf. Ze ruilen snippers van hun privéleven voor publiciteit. Sommige BN’ers kunnen zo het verval in de status van Onbekende Nederlander nog jaren uitstellen. Journalisten als Bredius waken er dan ook voor dat de balans tussen pr en privé in hun artikelen in tact blijft.

Mensen neerhalen of afbranden, daar doet Bredius niet aan, zegt hij zelf. „Mensen willen dat helemaal niet lezen.” En ja, soms gooi je het op een akkoordje en publiceer je niet, zegt de freelancer. „Dan moet je dealen. Krijg je er later iets voor terug.” Op de vraag of hij wel eens een verhaal opschrijft dat niet helemaal waar is, antwoordt hij: „Als ik iets schrijf dat niet waar blijkt te zijn, is dat net zo erg als wanneer NRC dat doet. Mensen onthouden dat. Ik ga niet over één nacht ijs.”

Het aantal roddeljournalisten zoals Edwin Bredius loopt terug, samen met de oplages van de bladen. Zo wordt Story nu wekelijks vol geschreven door vijf freelancers. Een foto van een bekende is zo op internet gezet met een mobieltje. Programma’s als Shownieuws en RTL Boulevard grazen de nieuwtjes weg nog voor de bladen ze kunnen afdrukken. Nieuwe aanwas is er weinig, zeggen zowel Bredius als Smulders. Bredius: „Ik heb er heel wat zien komen die dachten het helemaal te gaan maken, maar ze hielden de lange dagen niet vol.”

Ondertussen komen de bekende en minder bekende Nederlandsers één voor één binnen bij het feestje van l’Homo. Cornald Maas, Andrea van Pol en Hanna Bervoets worden niet aangesproken. Simon, van Nick, wel, maar die heeft geen zin in een babbeltje. Het echte wachten is op Linda de Mol, die de presentatie van de l’Homo doet.

Waarom De Mol wel, en Maas niet? „Cornald is wat te alternatief, onze lezers interesseren zich daar minder voor. Van Linda de Mol weet iedereen wie ze is, iedereen kan zich met haar identificeren. Bovendien krijg je weinig de kans om haar te spreken.”

Na bijna drie uur buiten wachten, komt De Mol naar buiten om in Volendams kostuum op de foto te gaan met Johannes Rypma, die het covermodel blijkt te zijn.

Bredius springt niet voor haar neus zoals verslaggevers dat doen in de Tweede Kamer, maar loopt met haar mee. Hij heeft een meter of tien om De Mol te spreken. „Nee, Edwin, ik heb nee gezegd. We doen het niet”, zegt Xenia Kasper met opgestoken vinger in de loop. Kasper is sinds jaar en dag de manager van Linda de Mol en staat bij vriend en vijand bekend als De Mol’s Duitse herder. Een gesprek zit er echt niet in, en dus ook geen artikel. Smulders heeft in ieder geval wel een foto. Bredius: „Als je niet gaat, heb je helemaal niks.”