Deze Alexander

Deze Alexander was veranderd. Ik zat naast hem op zijn bed, onder tientallen Pokémon-plaatjes aan de muur, die zijn moeder had gekleurd. Twee ouders, zes kinderen, vier krappe vertrekken op de bovenste verdieping van een houten asielzoekersbarak in Ter Apel. Een keukentje, douche, een wc waar een vorige bewoner ‘bad never ends’ in de muur had gekerfd. Alexanders moeder deed al jaren wat zij kon: ballonnen ophangen, wanhoop inslikken, overal iets vrolijks neerzetten. Op een stoel stond de kooi van Sonita, Alexanders geliefde parkietje. Bij zijn raam hing zelfs een rood koningsmanteltje, nog van carnaval. Buiten klonk ruzie: te veel verschillende mensen, weinig ruimte.

Alexander Visotski (11) was in maart, toen ik hem opzocht nadat hij zo’n hoge Cito-score (550) had gehaald, zo bleek en gekwetst als een kind kan zijn dat is geboren in een asielzoekerscentrum, zijn hele leven in AZC’s woonde en twee keer in vreemdelingengevangenissen zat. Maar nu niet meer. Hij keek niet langer zenuwachtig weg. Alles aan hem leek lichter: ze hadden eindelijk een verblijfsvergunning.

Dus vandaag verkneukelde Alexander zich al bijna als een gewoon kind: over het gymnasium, waar hij na de zomer heengaat. Over Borne, waar ze weer gaan wonen. Ze zaten daar eerder in een AZC, in Borne heeft hij een paar vrienden. De gemeente Vlagtwedde, waar Ter Apel bij hoort, wil hen ook graag houden en een huis geven – ze zijn zo’n leuke familie, vindt opeens iedereen. Alexanders ouders hebben vrienden in Ter Apel. „Maar het is een kinderpardon”, zei zijn vader. Dus de kinderen mochten kiezen.

Ik had een doos met petitfours bij me, oranje petitfours, want er waren geen andere. Zij zetten daar met Russische gastvrijheid schalen vol snoep en taartjes omheen. Ik kreeg thee met citroen in die beker met de portretten van de nieuwe koning en zijn moeder. „Gekregen bij de Koningsspelen”, zei Alexander.

„Wauw!”, had de mevrouw van de IND in Utrecht gezegd, waar ze het kinderpardon met de hele familie kwamen aanvragen. „Zes kinderen ? En allemaal in Nederland geboren ?”

Ja dus: Alexander; Michel (8); Anastasia (5); Victoria (4); Anne-Maria (2) en twee maanden oude baby Marcel. Hun vader had alle AZC’s kunnen opsommen waar hij zijn kinderen met hun koningsnamen had verwekt. Maar hij gebaarde naar hun geboorteakten en zei als een vader des vaderlands: „En ze komen uit vier verschillende provincies!”

„Nou, gefeliciteerd hoor”, zei de IND-dame verbluft.

En nu?

„Nu eindelijk een echt huis hebben en net zoals iedereen zijn”, zei Alexander Visotski.

Victoria liet haar feestelijke nieuwe gymschoenen zien – met lampjes. De kleine Anne-Maria keek met bolle snoepwangen zo brutaal als prinses Ariane. Iedereen lachte. Nu begon het echt.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Arjen van Veelen.