Duitse bankiers doen een Schmittmannetje

Slikken voor de Duitsers. Tot tweemaal toe had Commerzbank staatssteun nodig sinds het uitbreken van de kredietcrisis. De Duitse wankelbank leed in 2009 een verlies van 4,5 miljard euro. Dan ga je natuurlijk geen bonussen uitkeren, dachten ze in de gezuiverde raad van bestuur.

Maar de werkvloer deed een Schmittmannetje – u weet wel, die ABN Amro-bankier die met succes naar de rechter stapte om zijn bonus op te eisen. Hij had recht op 18 miljoen euro vertrekpremie maar de genationaliseerde bank wilde hem slechts een fractie uitbetalen. Afspraak is afspraak, betoogde de bankier en verliet de Zuidas in het najaar van 2008 met 8 miljoen euro, afgedwongen via de rechter.

Bij Commerzbank volgden 104 bankiers zijn voorbeeld. Aan de vooravond van de kredietcrisis, augustus 2008, nam Commerzbank de zakenbankdivisie van collega Allianz over. Om al het aanwezige financiële talent te behouden werd een bonuspot van 400 miljoen euro beloofd. Hoe moet je die dealmakers anders aan je binden?

Genoeg buitengewone omstandigheden om die toezeggingen niet na te komen, dachten ze bij Commerzbank. Een roedel bankiers stapte naar de rechtbank. „Ernstig laakbaar gedrag” oordeelde een Britse rechter over de handelwijze van Commerzbank. Volgens hem worden „contractuele rechten van de werknemers geofferd op het altaar van de publieke opinie”. Bonusnabetaling: 50 miljoen, ditmaal door de belastingbetaler. Dus resteert maar één ding voor de oosterburen: Schade!

Jeroen Wester