Perfectie op Old Trafford

Voor het eerst in zijn carrière is Robin van Persie landskampioen geworden. En hoe: met drie treffers velde de spits van Manchester United tegenstander Aston Villa.

Robin van Persie viert zijn derde doelpunt voor United tegen Aston Villa en wordt voor het eerst landskampioen.
Robin van Persie viert zijn derde doelpunt voor United tegen Aston Villa en wordt voor het eerst landskampioen. Foto AP

Nog nooit speelde hij een kampioenswedstrijd, maar na twee minuten maakt Robin van Persie (29) duidelijk dat hij, met de bekroning van zijn carrière binnen handbereik, iets speciaals wil doen. De kortste weg naar het kampioenschap is zelf heel snel de 1-0 maken.

En dan gebeurt het, tien minuten na zijn openingsdoelpunt tegen Aston Villa. Ploeggenoot Wayne Rooney, achter de middenlijn nog, ‘voelt’ de loopactie van de Nederlander, mikt op een ruimte tussen Van Persie en het strafschopgebied. De spits anticipeert, de bal daalt, de armen worden karakteristiek gestrekt op het moment van executie. Totale balans, volley met links, bal in de verre hoek.

Perfectie op Old Trafford, Theatre of Dreams. Alles draaide om Van Persie gisteravond: voor, na, tijdens. Hij maakte zelfs een hattrick in precies een half uur. Vol zelfvertrouwen schoot hij de bal van dichtbij hoog via de binnenkant van de paal raak: 3-0.

Een kampioenswedstrijd als microkosmos voor het seizoen, waarin hij 24 doelpunten maakte tot nu toe. Bijna allemaal belangrijk. Hij ís de twintigste titel van Manchester United. Gekomen om kampioen te worden en gehaald om het kampioenschap te brengen. Taak volbracht, de druk glansrijk weerstaan.

Zijn vertrek bij Arsenal was de meest geruchtmakende transfer van afgelopen zomer. United moest bijschakelen nu noisy neighbour Manchester City in de blessuretijd van het afgelopen seizoen loon naar miljoeneninvestering kreeg en voor het eerst in 44 jaar de titel naar de andere kant van de stad bracht. Sir Alex Ferguson krabde zich na deze schok op het hoofd, eiste bij de Amerikaanse eigenaars van United niemand minder dan de beste speler van de Premier League – en kreeg zijn zin.

Voor Van Persie was het een bevrijding. Het kleine jongetje van binnen schreeuwde om Manchester United, zei hij. Hij was een jongen, man inmiddels, met een bedroevende prijzenkast. Acht jaren bij Arsenal: schitterende goals, individuele eer, veel geleerd ook. Maar silverware? Alleen in zijn eerste jaar de FA Cup, toen hij zelf nog maar amper speelde. Daarna stierf alles in schoonheid onder trainer Arsène Wenger, aan wie hij zo veel te danken heeft – helaas ook een bijna lege schoorsteenmantel. Daar staan alleen de UEFA Cup met Feyenoord in 2002 en die Engelse beker.

Een mokkend jongetje op de camping, zo beschreef A.F.Th. van der Heijden in de rouwroman Tonio het zoontje Robin uit het gezin Van Persie. Hij huilde niet toen hij in prikkeldraad viel. Te druk met boos zijn op de wereld. Hij was, vele jaren later, volgens velen onuitstaanbaar tijdens het mislukte Europees kampioenschap in Polen en Oekraïne. Moeilijk doen, moeilijk kijken. Onzichtbaar in de verloren WK-finale in 2010, eigenlijk wel vaker onzichtbaar. In Engeland zijn ze gewend aan topspelers die teleurstellen in de nationale ploeg. Maar bij Van Persie kunnen ze zich dat dan weer niet voorstellen.

Dit seizoen wint hij ongetwijfeld weer de prijs voor beste voetballer in de Premier League, maar individuele onderscheidingen had hij al. Hij wordt wellicht weer topscorer, nu concurrent Luís Suárez een schorsing tegemoet gaat voor het bijten van een tegenstander. Van Persie redde zich altijd wel, maar hij kon in zijn eentje niet alles doen. Zijn klasse verdient een topteam, maar had hij dat nu wel om zich heen? Hij droeg Arsenal, zo werd wel gezegd, maar bij Manchester United was het eigenlijk niet anders. Toch: het verschil tussen beide clubs is een landstitel.

In zekere zin is zijn voetballeven af. Een prijs met het Nederlands elftal lijkt er niet in te zitten, hoeft ook niet. Hij is toch meer clubvoetballer. Nu begint een tweede fase, zei hij zelf vorige maand na de interland tegen Roemenië. Hij had er laatst over gesproken met Rio Ferdinand, verdediger van Manchester United die ook lang moest wachten op zijn eerste titel. „Die dacht dat hij nooit kampioen zou worden. Hij werd er helemaal knettergek van. En als je die eerste dan hebt gewonnen, zei hij, dat smaakt zo lekker. Dan wil je niet meer anders. Dan wordt dát de standaard. Dan is dat de ondergrens.”

Van Persie heeft zo lang moeten wachten. Dat deed pijn, hij werd er grijs van, grapte hij vorige maand na de wedstrijd tegen Roemenië. Daar stond een lachende aanvalsleider. Hij had zijn doelpuntentotaal (34) voor het Nederlands elftal voorbij Johan Cruijff en Abe Lenstra gebracht, maar dat was niet waarom hij lachte en grapjes maakte. Hij ging kampioen worden, dat was al een tijdje duidelijk. Dat hij toen al weken niet had gescoord deerde niet. „Het komt vanzelf weer”, had hij gehoord van zijn coach Ferguson. „Niets veranderen.”

Een hattrick in de kampioenswedstrijd, wat nog meer? Kort na rust voorkomt Van Persie op de doellijn een tegendoelpunt van Aston Villa. Zijn drie goals steken nu eenmaal mooier af bij een clean sheet, daarom stond hij daar. Dit is zijn kampioenschap. Op een spandoek stond: Robin van Persie, rugnummer twintig. Manchester United: landstitel nummer twintig. Zo was het.