Carice van Houten mist de nijd

Pop

Carice van Houten. Gehoord: 22/4 Mezz, Breda. Herhaling: 23/4 Oosterpoort, Groningen; 24/4 Paradiso***

Carice van Houten als zangeres is ambivalent. De internationaal gevierde actrice, die afgelopen september haar debuut-cd See You On The Ice uitbracht, omringt zich met muzikanten van klasse en zingt met superster Antony Hegarty, maar gedraagt zich op het podium als de bleue debutant die het publiek na ieder liedje van haar zenuwen op de hoogte houdt. Van Houten heeft, blijkt op de cd, een hang naar een verfijnde stijl met uitgewerkte arrangementen, maar koos als single voor het bloedeloze popnummer Emily, dat live uit de toon viel als een zuurtje tussen de petitfours. En ten slotte: Van Houten is een klassieke schoonheid, maar babbelt tussen de nummers nuchter over haar beha of liedteksten („En dan nu weer een liefdesliedje. Politiek wordt het niet meer vanavond, denk ik”).

Van Houten, in juni op het Isle Of Wight-festival, gaf gister in popzaal Mezz, Breda, het eerste optreden van een korte tour. De muziek was live minder omfloerst dan op de cd, maar vond, onder leiding van mede-songschrijver/gitarist JB Meijers, een mooie balans tussen weelderig en beheerst. Sommige nummers zijn ingewikkelder dan nodig. Het meest geslaagd waren de rijk aangeklede ballades, als Broken Shells en Particle Of Light, waarin Van Houtens stem leek te worden opgetild door strijkers. Haar zuivere zang klinkt niet spontaan. Hij is uitgekiend en netjes, met soms een hang naar het theatrale, zoals in het parlando in Recovery Mission. De opgewonden boodschap van U Me Bed Now werd koeltjes gebracht; in Parade (een cover van Magazine) ontbrak de nijd. Van Houten gebruikt haar stem als een kostbare vloeistof die ze heel precies wil uitgieten. Een beetje morsen zou af en toe mogen.