Over Europese grenzen heen lezen, het kan

De politieke logica van de eurocrisis gebiedt dat de zeventien landen die een munt delen, meer naar elkaar toegroeien.

Maar het mentale effect van de crisis is tegenovergesteld. Hoe meer de impasse kost, aan euro’s noodhulp, procenten groei en aantallen werklozen, hoe groter de onderlinge afstand die de bevolkingen van Europa ervaren.

De Fransman leest in zijn regionale krant dat de Europese Centrale Bank meer moet doen, maar dat Duitsland dat tegenhoudt. De Fin krijgt op zijn nieuwsapp mee dat Griekse statistieken niet deugen. En de Griek ziet Angela Merkel afgebeeld als Adolf Hitler.

Wie kijkt er eigenlijk met een pan-Europese blik naar de crisis? In de jaren negentig was er The European , ‘Europa’s eerste nationale krant’, zoals de Britse oprichter Robert Maxwell de publicatie noemde. Maxwell, van Tsjechoslowaakse afkomst, wilde de eenwording van Europa na de val van de Muur versnellen.‘Eén munt voor Europa’, stond voorop de eerste editie in 1990. De krant (hoogste oplage: 200.000 exemplaren waarvan de helft in het Verenigd Koninkrijk) ging in 1998 ten onder.

Soms wordt The Financial Times beschouwd als de facto Europese krant. De FT heeft goed ingevoerde journalisten in Brussel en elders. Omdat de krant wordt gelezen door een selecte, maar invloedrijke internationale groep hoeft zij niet alleen te melden wat voor de Britten belangrijk is. Maar de FT blijft Angelsaksisch: op geld gericht, vóór de vrije markt.

Bijna net zo informatief, en gratis, is de nieuwssite EUobserver.com. Inmiddels dertien jaar bestaat de Engelstalige site, in Brussel gemaakt door jonge journalisten uit verschillende landen. EUobserver werd opgericht door een Deense journaliste die, ondanks haar euroscepsis, vindt dat Europese politiek Europees verslagen moet worden. De site doet sinds kort ook aan onderzoeksjournalistiek, met steun van de Adessium-stichting van de rijke Nederlandse familie Van Vliet.

EUobserver is wel tamelijk Brussels-politiek gericht. Wie op zoek is naar maatschappelijke verhalen en opinies uit de lidstaten, kan terecht bij sites als Presseurop.eu en Eurotopics.net. Zij werken volgens de formule van het magazine 360: het beste uit de internationale pers. De artikelen zijn niet geschreven vanuit Europees perspectief; ze komen uit nationale media. Helaas gaat het ( al dan niet om copyrightredenen) soms om fragmenten. Toch verruimt zo’n online bloemlezing de blik.